Een verkeerde dag

De aantrekkingskracht van Ooty ligt in de veelzijdigheid. Je kunt hier lekker eten, ze hebben zelfgemaakte chocolade, gezellige lokale markt met goedkope truien en mutsen (het is hier koud) en veel afwisselende landschappen.

Met onze gids Anthony maken we een 5 uur durende wandeling, die ons door de meest uiteenlopende landschappen leidt. We beginnen in een gebied met golvende heuvels, die bezaaid zijn met kleine, felgekleurde bloemetjes. Zilveren stroompjes kronkelen door het landschap, langs een kleine boederij met een brullend herderinnetje dat haar schaapjes bij elkaar tracht te houden.
Even later staan we tussen de hoge eucalyptusbomen, die lang geleden uit Austalie zijn overgebracht. Geen koala's maar brullende apen laten in het aangrenzende bos horen dat zij er ook zijn. Springend van kei naar kei bereiken we de overkant van een riviertje en dalen we af door de steile theeplantages, om daarna klimmend door dik struikgewas uit te komen in een vallei met rijstterrassen, verdwaalde koeien en in de verte kleine boerendorpjes. Waanzinnig!

Met de klanken van vrolijke muziek nuttigen we de lunch in 1 van deze dorpjes, klasjes schreeuwende schoolkinderen om ons heen omdat ze op de foto willen. De door het guesthouse verstrekte lunch wordt, wegens een zekere ranzigheid, gedeeld met de zwerfhonden.
De muziek begeleid een begrafenis, verteld onze gids later.
De tocht eindigt met het beklimmen van een hoge berg, waar we worden beloond met vergezichten die wederom met geen pen te beschrijven zijn.

De volgende dag proberen we een georganiseerde tour langs enkele lokale natuurgebieden, eindigend met een kort bezoek aan het national park Mumb... nogwat. Het werd een teleurstellende dag, zeker een verkeerde dag om te stoppen met roken.

De ochtend begon zonder de veiligheid van een pakje 'Gold Flake' op het nachtkastje en een geiser die de geest gaf. Na de koude druppeldouche stootte ik mijn hoofd tegen de deurpost, en zonder enige bescherming van een haardos kwam het hard aan.
De toon van de dag was gezet.

In het tourbusje met 20 stoelen waren vakkundig 30 mensen gepropt.
"Get in, get in" werd ons mee gedeeld. Een korte onderlinge blik was voldoende.
"We're not gonna stand in a minibus for 8 hours, give us our money back."
Verwarring, verbazing en gebrabbel. We worden naar een kantoortje gebracht, er wordt kort gepraat en we worden weer teruggebracht. De minibus is miraculeus een stuk leger en voorin zijn 2 stoelen vrij. Deze minibus is van binnen gepimpt, wat in India betekend dat enkele houten ornamenten precies boven de stoelen tegen het plafond zijn geschroefd. Terwijl we in de stoelen kruipen stoten we nu allebei ons hoofd.

De rest van deze dag kan als volgt worden samengevat:
Stuiterend in de stoelen de harde decoratie proberen te vermijden...
'Genieten' van overvolle, vervuilde natuurgebieden...
Wachten op de indier in het roze shirt, die het presteerde altijd 5 minuten te laat aan te komen wandelen... (nu ben ik zelf ook wel eens te laat, maar dat laten we hier even buiten beschouwing)
Met een schoolkinderen in een groepsbus door het park gereden worden, wat nagenoeg uitgestorven was...
Wederom het hoofd stoten, met een moraal dat het dieptepunt bereikt had...

Gelukkig bood Inge de oplossing voor alle ellende.
"Anders stop je toch na de bruiloft" zegt ze met een glimlach. Verstandige actie van haar, anders was ook zij een ongezellige tijd tegemoet gegaan. Nog voor ze de bus uit is, sta ik al bij de dealer.
"Gewoon de verkeerde dag" houd ik mezelf voor, terwijl het eerste trekje mijn humeur weer opkrikt.

Indiaaaarrggghhh

Na de welverdiende rust op de 'houseboat' worden we weer in Allepey gedropt en knokken we ons de bus naar Kochi in.

Indiers vertonen interessant groepsgedrag als ze in de buurt ze van openbaar vervoer, ze lijken magnetisch te worden. Zodra de deuren opengaan plakken ze aan elkaar en proberen allemaal gelijktijdig in te stappen. Dit gedrag is zichtbaar bij bussen en treinen, en hebben we zelfs in het vliegtuig waargenomen. Ze houden er overigens geen rekening mee dat er mensen moeten uitstappen.

Als we eenmaal in de bus staan (niet snel genoeg voor een zitplaats) komt er een vrouw voorbij met een klein jongentje, hij moet plassen. Zijn moeder zet hem op de onderste tree van de ingang, doet zijn broekje naar beneden en laat de natuur haar gang gaan. Andere passagiers die instappen proberen de kleine brandweerman en de vrij grote plas voor de bus ligt te vermijden, maar er wordt verder niets van gezegd.
Rare jongens, die indiers.

De rit naar Kochi verloopt wederom rustig, tot we moeten overstappen om in het centrum te komen. (Overbezorgde ouders kunnen deze alinea misschien beter overslaan)
We stappen in een rood oud barrel zonder raampjes, met het idee dat het een grappige rit zal worden. Niet dus.
Nog voordat we onze backpacks af kunnen doen, wordt de bus gelanceerd. Ik kan nog net een paal vastgrijpen om te voorkomen dat ik door het gangpad naar achteren glijd, Inge hangt aan een lus en zit bijna bij iemand op schoot. De voeten van de buschaffeur hebben 2 standen, koppeling in gas los en koppeling los vol gas. Deze 2 posities wisselen elkaar binnen een fractie van een seconde af, terwijl zijn linkerhand de tegensputterende versnellingspook krakend door de sleuven ramt. In zijn rechterhand houdt hij zijn sigaret vast en als hij schakelt zoekt de bus met trillend stuur zijn eigen weg. De idioot presteert het ook nog om ons lachend aan te kijken, terwijl gebouwen en levens aan ons voorbij flitsen. Zijn rode stormram raast en stuitert door de nauwe straatjes en zelfs de lokalen, die in een neerstortend vliegtuig in slaap zouden vallen, kijken verstoord.
Een paar minuten later stappen we duizelig de bus uit, de chaffeur zwaait lachend.
He-le-maal gestoord.
(Overbezorgde ouders kunnen hier verder lezen)

Kochi is een populaire kustplaats die door veel backpackers en groepsreizen bezocht wordt. Na 2 uurtjes rondcrossen in een tuk concluderen we dat wij het dorpje niet bijster interessant vinden en de volgende dag vertrekken we weer.
Er bevinden zich 2 treinstations buiten het centrum en de manager van ons guesthouse legt uit welke we moeten hebben. 2 minuten na aankomst zitten we dus weer in een tuk naar het andere station, vanwaar de trein wel vertrekt. Met dit soort zaken houden we ondertussen rekening in ons tijdschema.

6 uur op een houten bankje later zijn we in Mettupalayam, waar we overnachten. Vanuit dit plaatsje vertrekt een stoomtreintje naar Ooty, het hoogst gelegen dorpje in Zuid-India op 2550 meter. De rit is 1 van de mooiste in het land en we kijken er dan ook erg naar uit.
Volgens de Lonely Planet vertrekt het treintje om 07:30, dus we proberen alvast een kaartje voor de volgende dag te halen.
"Not possible sir, come back at 8 am"
"Isn't that too late?"
"No sir, plenty of time" klinkt het vanachter het glas.
Rekening houdend met het indiase tijdschema wandelen we om 7 uur het perron op. We worden begroet door een vrolijk stoomfluitje en een mooi zicht op de achterkant van het locomotiefje, die net het station uitrijdt.

Woedend lopen we naar de balie, waar dezelfde beambte als gisterenavond achter het glas zit.
"Train to Ooty?!" roep ik geiriteerd.
"but..it is just leaving..." zegt hij verbaasd en wijst naar de stoompluim die langzaam de berghelling opkruipt.
"O really?!" brul ik terug.
Deze man willen we pijn doen, hem door het kleine gaatje in het glas bij de strot grijpen en met zijn lege hoofd tegen het raam rammen.
"You... You asshole" sputter ik, terwijl Inge me het kantoortje uittrekt.

Beide scheldend lopen we het perron af, maar na een paar meter kijken we elkaar aan en schieten we in de lach.
"We pakken de bus wel" zegt Inge.

India aaargggghhhh

Foto's

Hela luitjes,

Op de onderstaande posts treffen jullie enkele foto's aan die we met jullie willen delen. In verband met een trage upload kunnen we niet alle 1200 foto's beschikbaar maken, maar goed.

Klik voor de grote plaatjes


tuk tuk les in Tangale

The blowhole in tangale

Foto's

Singapore (s'nachts)

Top of the world! Ooty India

Klim naar de top van de Lion Rock. Sigrya, Sri Lanka

Top of the world! Ooty India

Visserman in the Dutch Channels. Negombo Sri Lanka

Foto's

Tempel van de Tand. Kandy Sri Lanka

Bruisend nachtleven. Mysore India

Paleis van de Sultan, feestelijk verlicht. Mysore India

Lokale armbandendealer. Mysore India

Rondvaart. Dutch channels Negombo Sri Lanka

Even tussendoor...2

Lectori salutum,

Heeft weer even geduurd sinds onze vorige post maar het is er gewoon niet van gekomen. Er moeten nog wat verhalen gemaakt worden maar we hebben het hier te druk haha.
We kunnen jullie 1 ding melden, als je Sri Lanka mooi vond moet je naar Zuid India!
Mooier, gekker, echte koffie en beter eten!

Wederom willen we even melden dat we het erg leuk vinden om ook julie reacties te lezen, kunnen wij in de gaten houden wie ons in de gaten houdt... of zo.

Joris, knaapje, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Jammer dat we er niet bij konden zijn, maar in Bali maken we het wel goed met een frietje en een happy meal.

Von, als kleine Daphne oud genoeg is doen we het gewoon een keer over.

Blondie, leuk om te zien dat je met je drukke schema en regelmatige bezoek aan knollen.nl ook nog even naar ons loert ;)

Tot de volgende keer,

Mark en Maria

Een gezegend avontuur

Vanuit Trivandrium pakken we de bus naar Allepey, om de beroemde 'Backwaters' te verkennen. De busrit begint goed, glad asfalt en rustige chaffeur leiden ons de stad uit. Vol goede moed vragen we aan een duits stel dat in India woont en naast ons zit, of alle busreizen zo ontspannen zijn. Ze lachen... Nee dus. Een gemiddelde Indiase weg bevat evenveel hobbels als kuilen met een minimum aan vlakke stukken.
Als we aankomen in Alleppey is het inmiddels gaan regenen, ook in de bus. Het ding is zo lek als een mandje en we komen dan ook vochtig aan.

De 'Backwaters' is een uitgebreid systeem van kanalen, meren, rijstvelden en slootjes. We besluiten deze maar op de luxe manier te bekijken en huren een 'houseboat', een soort rieten varende woonboot. Schattig gewoon.
Hangend in 2 rieten stoelen tuffen we langzaam door de kanalen, genietend van het uitzicht, het vers bereidde voedsel en koude biertje.

In deze voornamelijk katholieke streek raad de schipper ons aan de kerk te bezoeken. Deze is gebouwd om en over een klein huisje, waar volgens de overlevering een lokale heilige is geboren. We worden rondgeleid door een donkere non die ons hier een interresant verhaal over verteld, waar we uiteraard niets van verstaan. We komen uit bij een altaar waar de non ons voorgaat in gebed.
Zij staat voor ons te bidden, wij zijn stil. Als ze klaar is draait ze zich om en vraagt indringend "Are you religious?"
"Not really" mompel ik,
"Catholic" knikt Inge.
De non glimlacht naar Inge, 1-0.
"What is you're name, child?" en weer komt Inge geslepen uit de hoek...
"Maria" zegt ze. Dit is natuurlijk ook de naam die in haar paspoort staat, en die ze in het buitenland vaker gebruikt omdat ze Inge niet uit kunnen spreken, maar het heeft het gewenste effect. De Non glunderd.
"I was named Maria when I was baptised" vertrouwt ze ons toe. 2-0.
"And what is you're profession?"
"I work with mentally disabled people"

Game, set, match.

De non ontploft bijna en geeft licht. Inge's kamer in de hemel is gereserveerd en ze heeft een ligbad en een tuin op het zuiden.

"Blessed are you, my child" roept ze, en met een liefdevolle handoplegging wordt ze gezegend.
Nu kijkt ze naar mij, de heiden...
"What's you're name?"
"Mark"
"Oh. And what do you do?"
"I work with computers"
"Ah"
"Blessed are you" mompelt ze na een klapje op mijn voorhoofd. Mijn plekje op de grote harde schijf in de lucht is nog niet gegarandeerd.
"Now make a donation." Ze wijst naar een collectebus, en we durven niet te weigeren.

In de volgende kerk heet ik Jozef en ben ik timmerman!

Indiaaaah

Waanzin.
Chaos.
Anarchie.

Je pakt je rugzak van de lopende band en loopt nietvermoedend het vliegveld uit.De aanval begint, je wordt omsingeld. Tientallen tuk tuk chaffeurs zwermen om je heen, schreeuwend, trekkend aan je tas, ze proberen je in hun tuk tuk te krijgen.Zij zijn de jagers, jij bent de prooi, ze ruiken het geld.
Naast je staat een amerikaanse jongen, die van pappa geld heeft gekregen om de wereld te zien.Zijn mond hangt open, en terwijl hij heen en weer geschud wordt kijkt hij je aan. Paniek in de verwilderde ogen, tranen kunnen niet uitblijven...
"But you're gonna love it!" voegt John eraan toe, terwijl hij met een glimlach ver voor zich uitstaart, terugdenkend aan zijn herinneringen aan het vliegveld van Bombai.

Maar niet deze toeristen, wij weten wat ons te wachten staat. Wij zullen geen prooi zijn, maar de jagers! Wij hebben een plan...
Terwijl Inge de backpacks vasthoudt, zwaai ik met een kleine rugzak om me heen. Chaffeurs die dichtbij komen vallen neer. Terwijl de lichamen over elkaar heen vallen blijft er 1 over. We grijpen hem en onderhandelen zo hardvochtig dat hij ons met tranen in de ogen naar het guesthouse brengt. Ha, wij zijn voorbereid!

Als we landen op Trivandrium zijn we op onze hoede..
Rugzakken opgehaald en nog niets aan de hand. Stilte voor de storm waarschijnlijk.
Bloeddorstig lopen we het vliegveld uit, kleine rugtas al slingerend in de hand.
Niets.Helemaal niets, rust en orde.
Als na 2 minuten een taxi chaffeur aan komt lopen wil ik hem alsnog grijpen, maar hij wijst vriendelijk naar een balie in vliegveld, met pre paid taxi erboven.
Hmmm, iets anders dan Bombai dus...
Uiteindelijk staan we mak in de rij voor een taxi, die ons naar het guesthouse brengt.
Wel een betere oplossing voor de camera die in de kleine rugzak zit. Klein beetje teleurgesteld maar voornamelijk opgelucht begint ons avontuur in India.

Komend vanuit Sri Lanka is India niet echt veel anders. (Tot nu toe dan)
Er zijn geen boedisten en veel mensen zijn het plafond aan het verven. Rood is hier een populaire kleur, als we naar de vlekken op hun voorhoofd kijken.
We hebben hier eindelijk een nieuwe lensdop voor de camera kunnen kopen, die we al 2 weken geleden verloren waren. Op dat gebied is India toch maar meer up to date dan Sri Lanka, waar ze zich nog verwonderen over de camera obscura.
Het openbaar vervoer is hier weer veel ouder, er rijden hier ook bussen zonder raampjes maar met rubber gordijntjes die ze dicht doen als het regent. Echt een giller!

het is hier wel erg smerig, overal slingert wel afval rond. Soms doet een geur van verrotting je kokhalzen, om daarna over te gaan in de zoete walmen van wierrook en de geur van heerlijk eten. Dat is hier namelijk echt lekker! Meestal hebben we geen idee wat we bestellen maar het smaakt altijd uitstekend.

India, we're loving it!

Sri Lanka en zo

We zijn weer terug in Negombo en vertrekken morgen om 05:30 naar het vliegveld voor de reis naar India. Beetje vroeg maar goed.

Sri Lanka is een fantastisch mooi land, met erg leuke mensen. Als je hier ook rond wilt reizen heb je waarschijnlijk aan 21 dagen wel genoeg, zeker nu er in veel gedeeltes geknokt wordt.
Naast de soldaten in Colombo hebben we er verder niets van gemerkt.

Wij hebben veel zin in India, en zijn erg benieuwd.

Cor, weet niet of je de SMS hebt ontvangen, maar anders nog gefeliciteerd met je verjaardag!

Kas en Chuw, we kunnen nog even niet zeggen waar we zitten als jullie in Bangkok aankomen, maar laten we even via mail contact houden. Alvast veel plezier toegewenst in Australie en hopenlijk tot december.

Antoinette, we zijn door een probleem met 1 van de telefoons je nummer kwijt... Wil je even laten weten of en waneer je naar Bali komt. Dat kan hier of via de mail.

De overige bali gangers, wij kijken er naar uit jullie straks weer te zien en jullie te vervelen met de verhalen die we hier niet kwijt konden. Kleine tip, de enige taxi maatschappij in bali die niet te veel rekent is Blue Bird. Anders kan je lekker bekvechten om de prijs met een tuk tuk. Kunnen jullie eventueel ook even doorgeven wanneer jullie landen? je kan onder dit bericht op comment klikken, kiezen voor anonymous en een bericht achterlaten.

Overige lezertjes: Wij missen jullie ook :)

Groetjes,

Mark en Inge

No box no problem

"Yes sir, we have box". De kale postbeambte kijkt ons triomfantelijk aan bij het brengen van dit goede nieuws. We hebben besloten om wat kleding en andere spullen naar huis te sturen, omdat onze rugzakken van 17 en 21 kilo toch een beetje onhandelbaar zijn.
"How much to send it to Holland?" is onze volgende vraag. " Holland, Holland, Holland" mompelt hij, terwijl hij zenuwachtig door zijn stapeltje fotocopieen bladert.
"No Holland sir..." meldt hij alsof het plotseling van de aardbol verdwenen is.
"Netherlands maybe?"
"Ahhh yes, 5 kilo 2000 rupee" klinkt het opgelucht.
We wandelen het postkantoor van Galle uit en keren terug naar ons guesthouse in Unawatuna.

3 dagen geleden hebben we met gemengde gevoelens de 'Ganesh Gardens' in Tangalle verlaten.
Er was weinig te doen en bijna geen andere mensen om mee te babbelen, maar wat was het een mooi plekje. Lekker 's nachts in de hangmat onder een palmboom genieten van de branding, zilver verlicht door de volle maan.
Helaas hebben we ook het mooie weer in Tangalle achtergelaten, hier is het voornamelijk bewolkt en regent het af en toe keihard. Het is gelukkig nog wel lekker warm, en zijn we een aantal gezellige mensen tegengekomen.

Alseerst is er John, die in de kamer naast ons zit. Hij is een rode ier van een jaar of 50 en heeft in Londen zelf een guesthouse. Hij is hier om onroerend goed te bekijken en mogelijk een guesthouse te beginnen. De man kan prachtige verhalen vertellen over India, waar hij vele jaren gereisd heeft en een grote liefde voor koestert. Over de mooie verhalen zal ik niet uitweiden, maar ik vermoed dat wij er zelf ook nog een aantal mee zullen maken. We krijgen wel een beter idee van de mentaliteit waarmee je India moet benaderen.

Daarna zijn we in het internet cafe/guesthouse 'surfcity' Petra en Alicia tegengekomen, die hier beiden vrijwilligerswerk doen. We zijn samen lokaal gaan eten en borrelen, een gezellige avond dus. Zij kunnen wat vertellen over de lokale cultuur en weten ook te melden dat door die cultuur het vrijwilligerswerk zeer frusterende kanten heeft. Wij hebben er dus niet veel spijt van dat we vooral van het land genieten.

Surfcity is een verhaal apart, het lijkt ook dienst te doen als jeugdhonk. Er hangen altijd 4 of 5 jongens rond waarvan niemand weet wat ze daar eigenlijk doen. Het geheel wordt bewaakt door een bejaarde lucifer, die na een borreltje gaat 'trashtalken' tegen de jongens. Gisterenavond kwamen er 3 flessen lokale gin op tafel met wat hapjes, het begon dus goed!

Na wat slokjes gin kwamen de hangjongeren los en begon het moppentappen.

Srilenen zijn hier niet goed in.

Elke mop wordt een onverstaanbaar verhaal van 10 minuten waarvan de clou je volledig ontgaat, maar wat ze niet kunnen vertellen zonder continue in de lach te schieten. Met het schaamrood op de kaken wordt er een 'vies' mopje in mijn oor gefluisterd, omdat Inge erbij is.
Het komt neer op jantje (Bunti) met zijn vinger in de navel van de juffrouw. (geen vinger en geen navel natuurlijk) Als ik deze jongens enkele verhalen zou vertellen die bij ons over de bar vliegen of bij Videoland besproken zijn, zouden ze zulke rode koppies krijgen dat de rest van hun lichaam vacuum trok. Maar al met al is het een gezellig clubje waarmee we ook nog even de lokale foute bar hebben bezocht.

Vandaag hebben we het postkantoor opnieuw bezocht, nu met de spullen die we willen verzenden bij ons. Gisteren hebben we namelijk alleen even de prijs gevraagd. Het begint goed.

"No sir, we have no box..."
Inge en ik glimlachen, we hadden dit al verwacht. We worden naar een boekwinkel aan de overkant gestuurd, waar we een doos loskrijgen die te groot en versleten is.
Terug in het postkantoor vragen we om tape om de doos dicht te plakken.
"No sir, we have no tape maybe the bookstore."
Als we terugkomen met de tape staat in het postkantoor wel een doos, nieuw, stevig en de juiste maat. Als we de spullen erin stoppen zijn alle ogen van de postbeambten op ons gericht. Misschien heeft het te maken met het mes warmee ik loop te zwaaien om het plakband af te snijden. Dan worden we naar de balie geroepen, de beambte wil namelijk zien wat er in de doos zit. Met een pen in de hand worsteld hij door onze kleding, tot Inge hem even terecht wijst.
"To Holland?"
"Yes"
No Holland sir..."
"Netherlands maybe?"
"Ahhh yes"
We plakken de doos goed dicht en gebruiken hiervoor de halve rol plakband. Als we zwetend de doos op de balie plaatsen kijkt hij ons goedkeurend aan.
"To Holland?"
"Yes..."
"How many pieces?"
"What do you mean?"
"How man pieces in box?"
We gokken dan maar op 20 en de doos gaat op de weegschaal, 8 kilo.
Hij schrijft een bedrag op een papiertje en we worden naar een andere balie gestuurd om te betalen. We krijgen 3 stempels terug, met de berekening erbij.
Terug bij de beambte wordt er geconcludeerd dat zijn collega ook kan rekenen, en vraagt hij om het adres op te schrijven. "Do you have a marker?"
"No sir, we have no marker maybe the bookstore."
Voor de laatste keer druipen we af. Over 3 maanden komt de doos in Nederland aan.

Toen we dit aan John vertelde zei hij lachend "that's how you get a train ticket in India"

Doe het zelf tuk tuk

De golven zijn de longen van de oceaan, heb ik me eens laten vertellen. In het bruisen van de branding wordt zuurstof opgenomen in het water, zodat alle visjes ook kunnen ademen.
Soms overdrijft moeder natuur een beetje, en de gevolgen daarvan zijn nog te zien in het plaatsje Tangalle, onze volgende stop.

We rijden in een tuk tuk naar het guesthouse 'Ganesh garden', dat ons aangeraden is door Jayja uit Tissa. Onderweg hobbelen we door elkaar over een pad dat nog steeds bezaaid is mij kleine stukken puin, terwijl de grote brokken lang de weg liggen.
Na zo'n 5 minuten over dit pad beginnen we ons af te vragen waar we terecht zullen komen, maar dan verschijnen tussen de brokstukken een aantal nieuwe witte strandbungalows. Naast de bugalows staat een leuk houten restaurant, volledig open aan de zijkanten met een dak van bananenbladeren. Terwijl de branding af en toe tegen de fundering klotst, klinkt Bob Marley uit de opgeblazen speakers.
De CD blijft regelmatig hangen en slaat over, maar dat doet er niet toe. Het plaatje is compleet, de sfeer is ontspannen en de drankjes staan koud.

Bij het menu krijgen we een gastenboek (met daarin meerdere malen het woord 'paradise') en een 'tsunami' boek, met foto's van voor en na de tsunami. Alles lag hier plat, en omdat ze binnen 300 m van de kustlijn zaten kregen ze geen schadevergoeding of bijdrage.
Met een lening van omgerekend 50.000 euro hebben ze het hele mini resort herbouwd. Thuis even checken wat de overwaarde op ons huis is...

Die avond gaan we op zoek naar schildpadden. Er is een eindje verderop een kleine baai afgezet waar veel schilpadden eieren komen leggen, en we hopen geluk te hebben.
We worden gebracht door Sunil, de vaste chaffeur van het hotel, in zijn geleasde tuk tuk. Na de tsunami vond hij het onderstel van zijn toenmalige tuk 3 km verder terug in de lagoon, en hij kon de 2000 dollar voor een nieuwe niet opbrengen.

Zoals elke bezitter van een lease voertuig springt hij er niet voorzichtig mee om, hij vraagt namelijk of ik er een stukje in wil rijden. Die vraag hoeft hij niet te herhalen, ik zit al naast hem op het bankje voorin. Met een grijns zo groot dat mijn hoofd bijna uit 2 delen bestaat knetteren we over het asfalt. Sunil zit naast me en bedient de rem, terwijl mijn hoofd een deuk in het kunststof dakje duwt. "Not build for dutch guys" meldt hij lachend.
Als ik later aan Inge vraag of ze zich veilig voelde meldt ze "Ja hoor, sunil zat toch naast je".
Bedankt voor het vertrouwen schat :)

Eenmaal op strand hebben we geluk. Na een wandeling van een uur treffen we een groene schildpad die net eieren aan het leggen is. Als ze hiermee bezig is raakt de schildpad in een soort trance. hierdoor kunnen de onderzoekers enkele eieren meten en wegen. Het dier zelf meet ongeveer 1.20 m bij 0.70 m, een plaatst bijna 150 eieren in de kraamkamer. Dit is een bijzondere ervaring!

Als ze klaar is schept ze met haar krachtige vinnen zand over de kraamkamer en enkele onderzoekers die niet snel genoeg weg waren.
"We better leave, she comes out of trance and probably knows we're here..." meldt onze begeleider, terwijl hij met een zaklamp in haar oog schijnt.
Duh...

Beter te laat dan op tijd

Inmiddels hebben we het dorpje Ella verlaten en zijn we via Tissamaharama in Tangalle beland. In Tissa waren we, op aanraden van de hoteleigenaar in Ella, te gast bij een vriendelijk echtpaar dat een heel mooi gastenverblijf achter hun eigen hutje had gebouwd. De vrouw verzorgde alle maaltijden, en ze kon echt fantastisch koken. We zijn hier dan ook helemaal volgepropt, aangemoedigd door onze vrolijke gastheer. We zijn verwend met vers fruit uit eigen tuin, en de lokale specialiteit 'Curd & honey'.
Curd is een zuivelproduct tussen yogurt en kwark in en wordt gemaakt van de melk van de waterbuffel. Erg lekker, maar hoe melk je nu eigenlijk een waterbuffel? Wij zien alleen maar de kopjes boven water uitsteken.

Vlakbij Tissa ligt het reservaat 'Bundala', waardoor we een safari gemaakt hebben.Omdat dit een vogelreservaat is hebben we die dan ook het meest gezien, naast wat apen, kleine krokodillen, apen, veranen en een verdwaalde olifant.

Sinds Kandy hebben we alleen nog maar gebruik gemaakt van het openbaar vervoer. De trein verzorgt langzame aangename ritten door dit mooie landschap, en je komt makkelijk in contact met de vriendelijke bevolking. Het tijdschema van de trein is minder betrouwbaar dan we gewend zijn, hij is regelmatig 3 of 4 uur te laat. Een 'kwart dag' noemen ze dat hier. Om deze reden en het feit dat het spoor lang niet overal komt maken we dan ook voornamelijk gebruik van de bus.

Om met de juiste mentaliteit in de bus te stappen moet je jezelf het volgende vertellen:"je kan er maar beter inzitten dan ervoor lopen".
Hierna kan je kiezen uit 2 modellen, die regelmatig voorbij komen:

1 Express bus: Deze is sneller en uitgevoerd met airconditioning.
2 City bus: Deze lijkt sneller door de vele bijgeluiden en het ontbreken van een uitlaat.

Vanzelfsprekend geniet de City bus onze voorkeur, het is gewoon meer waar voor je geld. Met een brullende uitlaat heb je het gevoel dat je de geluidsbarriere gaat doorbreken, terwijj je met 30 km per uur door de tuk tuks zigzagt.

Wachtend op de bus ondergaan we hier een vreemde sensatie:
We hopen dat de bus te laat is.... dan rijdt de chaffeur tenminste rustig :)

Inge's obsessie: tempels

Na onze tocht naar de theefabriek, moest het er toch weer eens van komen dat we naar een tempel zouden gaan.
We namen de bus en toen we aankwamen dachten we echt van: is dit alles. Vanaf de weg was het een verweerde oude tempel met een slecht uitgehakte boeddha.
Maar toen we verder liepen bleek het toch wel een bijzondere tempel te zijn. Ondanks al het voorbij razende verkeer hing er een rustgevende sfeer.
Op het moment dat we de tempel binnen gingen was er net een monnik aan het bidden, met een aantal mensen die met hem mee brabbelden.
We wilde ze niet storen, dus zijn niet verder gelopen. Toen ze eenmaal klaar waren werden we geroepen door de monnik en stonden verbaasd van hoe het er van binnen uitzag.
Het was een tempel gebouwd onder een rots, waar de liggende boeddha centraal stond. Deze waren uit de rots zelf gehakt. Ook waren er mooie tekeningen op de muren en het plafond.
Het schijnt dat heel lang teug deze tempel en de grottempel in Dambulla met elkaar in verbinding stonden.
Na deze tempel te hebben gezien kan ik er weer een tijdje tegenaan. Gelukkig voor Mark, die niet zo nodig alle tempels hoeft te zien.

Het geheim van de theefabriek

Dat je wandelschoenen niet ingelopen zijn als je ze 2 dagen naar kantoor draagt is nu bewezen. Na een aantal stevige wandelingen ben ik nu de trotse eigenaar van 2 pijnlijke hielen. Inge hobbelt intussen vrolijk op haar oude palladiums naar de top van "Little adams peak", waar ons weer een paar mooie vergezichten wachten. Zij heeft nergens last van...
Vanaf "Little Adams peak" kunnen we ook een blik werpen op de oude theefabriek, die we zometeen willen bezoeken. Het is maar een klein stukje lopen, ik kijk er toch tegenop :)

Thee uit Sri Lanka is beroemd, de "Ceylon" smaak komt hier vandaan. Bij de fabriek betalen we 400 rupee (ongeveer 3.20) om achter het succes te komen. Voordat onze rondleiding begint kijgen we een korte uitleg. Theebladeren worden geplukt, verzameld, gedroogd, gekneusd, gesorteerd, gedroogd en weer gesorteerd.
De fijnste blaadjes zijn het beste, en bestemd voor export. De grove restjes zijn bestemd voor 'domestic use', eigen gebruik dus. Daarom kan je beter in Nederland Srileense thee drinken dan hier. Wij zouden het andersom doen...

Na deze uitleg wordt ons op het hart gedrukt de camera niet te gebruiken, waarschijnlijk is alle oude roestige apparatuur hier high tech spul in vermomming...

De gids komt en neemt ons mee naar de bovenste verdieping, hij loopt langs een aantal grote bakken met theebladeren en zegt "Kuawapatula pischascha mascha 50 hot, hot"
Wij kijken elkaar vragen aan.
"Ahim tukala jehheehe ipim lobo hot, cold" zegt hij, terwijl hij aan een hendel trekt en ons vragend aankijkt.
Stilte...
"Aha", knikt Inge, met vraagtekens in haar ogen. "Ooooh" klink ik begrijpend.
De man kijkt tevreden en loopt verder terwijl hij doorgaat met zijn verhaal.

"Ik versta er geen zak van" fluisterd Inge.
"Gelukkig, ik dacht al dat het aan mij lag"

Het volgende halfuur bestaat uit onverstaanbaar gebrabbel van de gids, hevig geknik en "oooh" klanken van onze zijde en een wandeling langs de verroeste apparaten en de oude mensen die ze bedienen. Zij lijken onze gids overigens wel te begijpen.

Als we weer bij de uitgang staan bedanken we de man en hij zwaait ons vriendelijk uit, een grote glimlach op zijn gezicht. Of hij denkt dat hij vloeiend engels spreekt omdat iedereen doet alsof ze hem kunnen verstaan, of hij heeft een sport gemaakt van het in de maling nemen van toeristen.
Wij weten het niet, maar het geheim van de theefabriek blijft met deze gids goed bewaard.

Een hondenbaan

"Wacht even, we hebben geen haast" roept Inge tegen me. "Gewoon doorlopen" zeg ik, maar eigenlijk ben ik blij dat we even stilstaan. We staan op de steile helling van Ella Rock, een 1500 meter hoge berg bij het gelijknamige plaatsje. Over rotsen en boomwortels klauteren we omhoog voor het schijnbaar geweldige uitzicht.
"Laat die vent maar lopen, die houden we toch niet bij". Ze bedoelt 1 van de gidsen, we hebben er namelijk twee.

De eerste hebben we langs het spoor opgepikt toen ze uit een beekje stond te drinken. Het is een klein, lichtbruin hondje die direct met ons meeliep en scheen te weten waar we heengingen. Kwispelend liep ze voor ons uit, regelmatig een geurvlag plaatsend voor de terugweg.
Onze andere gids troffen we ook bij het spoor aan, een oude man in een versleten sarong die op een geweldig wazige manier naar de horizon stond te staren. "Where you going?" vroeg hij vriendelijk. "To Ella's rock and thats our guide!" zeg ik trots terwijl ik naar het het bruine scharminkel wijs dat weer een geurvlag plaatst. Hij keek ons even onduidelijk aan en toen hadden we twee gidsen, want hij liep gezellig mee. We wandelen langs een waterval en door theeplantages, met het hondje voorop.

Na ongeveer anderhalf uur komen we aan bij het steilste gedeelte, waar we dus over wortels en rotsen omhoog moeten klimmen.Terwijl wij om de 5 minuten moeten uithijgen, vertonen onze gidsen geen teken van vermoeidheid, geen druppeltje zweet is zichtbaar.

Na twee uur te hebben gewandeld en gekl0mmen is de top eindelijk bereikt, en het was de moeite meer dan waard. Het stuk waar we opklimmen steekt als een vinger de valei in, en aan alle zijden gaat het loodrecht naar beneden. Het uitzicht is dan ook weer waanzinnig.

Na een half uurtje te hebben genoten en gerust besluiten we om weer terug te gaan. We dalen af met de gids op 2 poten voorop, de gids op 4 poten houdt ons vanuit de achterhoede in de gaten.

De terugweg gaat wat vlotter dan de heenreis, en na een uurtje staan we weer aan het spoor vanwaar we het 20 minuten lopen is naar het dorp. We schuiven de rechtoplopende gids wat lokale schelpen en een sigaretje toe en spreken af voor de hond een broodje te halen in het dorp, als onze vriend in de sarong plots roept "come, come, train!!" en het op een lopen zet. Nog nooit hebben we slippertjes zo snel over de spoorbielzen zien stuiteren.
"Kom schat!" roep ik, terwijl we de achtervolging inzetten. "Ja maar ik wil niet met de trein, want de hond..." probeert Inge nog terwijl we het perron oprennen. We krijgen twee kaartjes en worden de houten wagon ingeduwd. Inge staat vanuit de deur aan de andere kant naar het hondje te kijken, dat droevig langs het spoor zit. "Dit vind ik niet leuk" zegt ze. "Hij is de hele tijd met ons meegelopen en nu laten wij hem hier achter".
"Misschien woont hij hier wel" probeer ik nog. Die opmerking werd beloond met een ijzige blik en het werd een stille terugrit.

Na het nuttigen van een welverdiende lunch is het moreel nog niet zoals het zou moeten zijn, dus meld ik "dan lopen we toch weer terug en als we hem vinden dan geven we hem een broodje" met als verwachte respons een gekverklaring. 5 minuten later lopen we dus weer over het spoor, richting het perron waar we opgestapt zijn.
"Je hoeft niet mee hoor" zegt Inge. "Samen uit samen thuis" is mijn antwooord.

Halverwege komen we de gids op twee poten weer tegen. "Where you going?" vraagt hij weer, nu verbaasd. "Just going for a walk" mompel ik, "we are looking for the dog" meldt Inge opgewekt. Hij werpte me een verbijsterde blik toe, die ik beantwoord.
Als we verder lopen kijken we nog even achterom, hij heeft een mooie nieuwe sarong aan.

We zijn terug gelopen naar het perron waar we opgestapt zijn, maar hebben hem niet meer teruggevonden. Toen we twee dagen later uit Ella vertrokken, stond ze opeens naast ons.
Toch nog afscheid kunnen nemen!

Communicatie stoornis

Helaas hebben wij een probleem met de telefoon van Inge waardoor haar nummer nu geblokkeerd is... Op mijn telefoonnummer kunnen geen SMS jes worden ontvangen omdat Vodafone zuigt.

Morgen hopen wij een lokale SIM kaart aan te schaffen waardoor alle problemen opgelost zijn en wij goedkoper kunnen bellen.

Als we een nummer hebben geven we dat hier even door.

Groetjes van Inge en Mark