Doe het zelf tuk tuk

De golven zijn de longen van de oceaan, heb ik me eens laten vertellen. In het bruisen van de branding wordt zuurstof opgenomen in het water, zodat alle visjes ook kunnen ademen.
Soms overdrijft moeder natuur een beetje, en de gevolgen daarvan zijn nog te zien in het plaatsje Tangalle, onze volgende stop.

We rijden in een tuk tuk naar het guesthouse 'Ganesh garden', dat ons aangeraden is door Jayja uit Tissa. Onderweg hobbelen we door elkaar over een pad dat nog steeds bezaaid is mij kleine stukken puin, terwijl de grote brokken lang de weg liggen.
Na zo'n 5 minuten over dit pad beginnen we ons af te vragen waar we terecht zullen komen, maar dan verschijnen tussen de brokstukken een aantal nieuwe witte strandbungalows. Naast de bugalows staat een leuk houten restaurant, volledig open aan de zijkanten met een dak van bananenbladeren. Terwijl de branding af en toe tegen de fundering klotst, klinkt Bob Marley uit de opgeblazen speakers.
De CD blijft regelmatig hangen en slaat over, maar dat doet er niet toe. Het plaatje is compleet, de sfeer is ontspannen en de drankjes staan koud.

Bij het menu krijgen we een gastenboek (met daarin meerdere malen het woord 'paradise') en een 'tsunami' boek, met foto's van voor en na de tsunami. Alles lag hier plat, en omdat ze binnen 300 m van de kustlijn zaten kregen ze geen schadevergoeding of bijdrage.
Met een lening van omgerekend 50.000 euro hebben ze het hele mini resort herbouwd. Thuis even checken wat de overwaarde op ons huis is...

Die avond gaan we op zoek naar schildpadden. Er is een eindje verderop een kleine baai afgezet waar veel schilpadden eieren komen leggen, en we hopen geluk te hebben.
We worden gebracht door Sunil, de vaste chaffeur van het hotel, in zijn geleasde tuk tuk. Na de tsunami vond hij het onderstel van zijn toenmalige tuk 3 km verder terug in de lagoon, en hij kon de 2000 dollar voor een nieuwe niet opbrengen.

Zoals elke bezitter van een lease voertuig springt hij er niet voorzichtig mee om, hij vraagt namelijk of ik er een stukje in wil rijden. Die vraag hoeft hij niet te herhalen, ik zit al naast hem op het bankje voorin. Met een grijns zo groot dat mijn hoofd bijna uit 2 delen bestaat knetteren we over het asfalt. Sunil zit naast me en bedient de rem, terwijl mijn hoofd een deuk in het kunststof dakje duwt. "Not build for dutch guys" meldt hij lachend.
Als ik later aan Inge vraag of ze zich veilig voelde meldt ze "Ja hoor, sunil zat toch naast je".
Bedankt voor het vertrouwen schat :)

Eenmaal op strand hebben we geluk. Na een wandeling van een uur treffen we een groene schildpad die net eieren aan het leggen is. Als ze hiermee bezig is raakt de schildpad in een soort trance. hierdoor kunnen de onderzoekers enkele eieren meten en wegen. Het dier zelf meet ongeveer 1.20 m bij 0.70 m, een plaatst bijna 150 eieren in de kraamkamer. Dit is een bijzondere ervaring!

Als ze klaar is schept ze met haar krachtige vinnen zand over de kraamkamer en enkele onderzoekers die niet snel genoeg weg waren.
"We better leave, she comes out of trance and probably knows we're here..." meldt onze begeleider, terwijl hij met een zaklamp in haar oog schijnt.
Duh...