Een hondenbaan

"Wacht even, we hebben geen haast" roept Inge tegen me. "Gewoon doorlopen" zeg ik, maar eigenlijk ben ik blij dat we even stilstaan. We staan op de steile helling van Ella Rock, een 1500 meter hoge berg bij het gelijknamige plaatsje. Over rotsen en boomwortels klauteren we omhoog voor het schijnbaar geweldige uitzicht.
"Laat die vent maar lopen, die houden we toch niet bij". Ze bedoelt 1 van de gidsen, we hebben er namelijk twee.

De eerste hebben we langs het spoor opgepikt toen ze uit een beekje stond te drinken. Het is een klein, lichtbruin hondje die direct met ons meeliep en scheen te weten waar we heengingen. Kwispelend liep ze voor ons uit, regelmatig een geurvlag plaatsend voor de terugweg.
Onze andere gids troffen we ook bij het spoor aan, een oude man in een versleten sarong die op een geweldig wazige manier naar de horizon stond te staren. "Where you going?" vroeg hij vriendelijk. "To Ella's rock and thats our guide!" zeg ik trots terwijl ik naar het het bruine scharminkel wijs dat weer een geurvlag plaatst. Hij keek ons even onduidelijk aan en toen hadden we twee gidsen, want hij liep gezellig mee. We wandelen langs een waterval en door theeplantages, met het hondje voorop.

Na ongeveer anderhalf uur komen we aan bij het steilste gedeelte, waar we dus over wortels en rotsen omhoog moeten klimmen.Terwijl wij om de 5 minuten moeten uithijgen, vertonen onze gidsen geen teken van vermoeidheid, geen druppeltje zweet is zichtbaar.

Na twee uur te hebben gewandeld en gekl0mmen is de top eindelijk bereikt, en het was de moeite meer dan waard. Het stuk waar we opklimmen steekt als een vinger de valei in, en aan alle zijden gaat het loodrecht naar beneden. Het uitzicht is dan ook weer waanzinnig.

Na een half uurtje te hebben genoten en gerust besluiten we om weer terug te gaan. We dalen af met de gids op 2 poten voorop, de gids op 4 poten houdt ons vanuit de achterhoede in de gaten.

De terugweg gaat wat vlotter dan de heenreis, en na een uurtje staan we weer aan het spoor vanwaar we het 20 minuten lopen is naar het dorp. We schuiven de rechtoplopende gids wat lokale schelpen en een sigaretje toe en spreken af voor de hond een broodje te halen in het dorp, als onze vriend in de sarong plots roept "come, come, train!!" en het op een lopen zet. Nog nooit hebben we slippertjes zo snel over de spoorbielzen zien stuiteren.
"Kom schat!" roep ik, terwijl we de achtervolging inzetten. "Ja maar ik wil niet met de trein, want de hond..." probeert Inge nog terwijl we het perron oprennen. We krijgen twee kaartjes en worden de houten wagon ingeduwd. Inge staat vanuit de deur aan de andere kant naar het hondje te kijken, dat droevig langs het spoor zit. "Dit vind ik niet leuk" zegt ze. "Hij is de hele tijd met ons meegelopen en nu laten wij hem hier achter".
"Misschien woont hij hier wel" probeer ik nog. Die opmerking werd beloond met een ijzige blik en het werd een stille terugrit.

Na het nuttigen van een welverdiende lunch is het moreel nog niet zoals het zou moeten zijn, dus meld ik "dan lopen we toch weer terug en als we hem vinden dan geven we hem een broodje" met als verwachte respons een gekverklaring. 5 minuten later lopen we dus weer over het spoor, richting het perron waar we opgestapt zijn.
"Je hoeft niet mee hoor" zegt Inge. "Samen uit samen thuis" is mijn antwooord.

Halverwege komen we de gids op twee poten weer tegen. "Where you going?" vraagt hij weer, nu verbaasd. "Just going for a walk" mompel ik, "we are looking for the dog" meldt Inge opgewekt. Hij werpte me een verbijsterde blik toe, die ik beantwoord.
Als we verder lopen kijken we nog even achterom, hij heeft een mooie nieuwe sarong aan.

We zijn terug gelopen naar het perron waar we opgestapt zijn, maar hebben hem niet meer teruggevonden. Toen we twee dagen later uit Ella vertrokken, stond ze opeens naast ons.
Toch nog afscheid kunnen nemen!