Het geheim van de theefabriek

Dat je wandelschoenen niet ingelopen zijn als je ze 2 dagen naar kantoor draagt is nu bewezen. Na een aantal stevige wandelingen ben ik nu de trotse eigenaar van 2 pijnlijke hielen. Inge hobbelt intussen vrolijk op haar oude palladiums naar de top van "Little adams peak", waar ons weer een paar mooie vergezichten wachten. Zij heeft nergens last van...
Vanaf "Little Adams peak" kunnen we ook een blik werpen op de oude theefabriek, die we zometeen willen bezoeken. Het is maar een klein stukje lopen, ik kijk er toch tegenop :)

Thee uit Sri Lanka is beroemd, de "Ceylon" smaak komt hier vandaan. Bij de fabriek betalen we 400 rupee (ongeveer 3.20) om achter het succes te komen. Voordat onze rondleiding begint kijgen we een korte uitleg. Theebladeren worden geplukt, verzameld, gedroogd, gekneusd, gesorteerd, gedroogd en weer gesorteerd.
De fijnste blaadjes zijn het beste, en bestemd voor export. De grove restjes zijn bestemd voor 'domestic use', eigen gebruik dus. Daarom kan je beter in Nederland Srileense thee drinken dan hier. Wij zouden het andersom doen...

Na deze uitleg wordt ons op het hart gedrukt de camera niet te gebruiken, waarschijnlijk is alle oude roestige apparatuur hier high tech spul in vermomming...

De gids komt en neemt ons mee naar de bovenste verdieping, hij loopt langs een aantal grote bakken met theebladeren en zegt "Kuawapatula pischascha mascha 50 hot, hot"
Wij kijken elkaar vragen aan.
"Ahim tukala jehheehe ipim lobo hot, cold" zegt hij, terwijl hij aan een hendel trekt en ons vragend aankijkt.
Stilte...
"Aha", knikt Inge, met vraagtekens in haar ogen. "Ooooh" klink ik begrijpend.
De man kijkt tevreden en loopt verder terwijl hij doorgaat met zijn verhaal.

"Ik versta er geen zak van" fluisterd Inge.
"Gelukkig, ik dacht al dat het aan mij lag"

Het volgende halfuur bestaat uit onverstaanbaar gebrabbel van de gids, hevig geknik en "oooh" klanken van onze zijde en een wandeling langs de verroeste apparaten en de oude mensen die ze bedienen. Zij lijken onze gids overigens wel te begijpen.

Als we weer bij de uitgang staan bedanken we de man en hij zwaait ons vriendelijk uit, een grote glimlach op zijn gezicht. Of hij denkt dat hij vloeiend engels spreekt omdat iedereen doet alsof ze hem kunnen verstaan, of hij heeft een sport gemaakt van het in de maling nemen van toeristen.
Wij weten het niet, maar het geheim van de theefabriek blijft met deze gids goed bewaard.