No box no problem

"Yes sir, we have box". De kale postbeambte kijkt ons triomfantelijk aan bij het brengen van dit goede nieuws. We hebben besloten om wat kleding en andere spullen naar huis te sturen, omdat onze rugzakken van 17 en 21 kilo toch een beetje onhandelbaar zijn.
"How much to send it to Holland?" is onze volgende vraag. " Holland, Holland, Holland" mompelt hij, terwijl hij zenuwachtig door zijn stapeltje fotocopieen bladert.
"No Holland sir..." meldt hij alsof het plotseling van de aardbol verdwenen is.
"Netherlands maybe?"
"Ahhh yes, 5 kilo 2000 rupee" klinkt het opgelucht.
We wandelen het postkantoor van Galle uit en keren terug naar ons guesthouse in Unawatuna.

3 dagen geleden hebben we met gemengde gevoelens de 'Ganesh Gardens' in Tangalle verlaten.
Er was weinig te doen en bijna geen andere mensen om mee te babbelen, maar wat was het een mooi plekje. Lekker 's nachts in de hangmat onder een palmboom genieten van de branding, zilver verlicht door de volle maan.
Helaas hebben we ook het mooie weer in Tangalle achtergelaten, hier is het voornamelijk bewolkt en regent het af en toe keihard. Het is gelukkig nog wel lekker warm, en zijn we een aantal gezellige mensen tegengekomen.

Alseerst is er John, die in de kamer naast ons zit. Hij is een rode ier van een jaar of 50 en heeft in Londen zelf een guesthouse. Hij is hier om onroerend goed te bekijken en mogelijk een guesthouse te beginnen. De man kan prachtige verhalen vertellen over India, waar hij vele jaren gereisd heeft en een grote liefde voor koestert. Over de mooie verhalen zal ik niet uitweiden, maar ik vermoed dat wij er zelf ook nog een aantal mee zullen maken. We krijgen wel een beter idee van de mentaliteit waarmee je India moet benaderen.

Daarna zijn we in het internet cafe/guesthouse 'surfcity' Petra en Alicia tegengekomen, die hier beiden vrijwilligerswerk doen. We zijn samen lokaal gaan eten en borrelen, een gezellige avond dus. Zij kunnen wat vertellen over de lokale cultuur en weten ook te melden dat door die cultuur het vrijwilligerswerk zeer frusterende kanten heeft. Wij hebben er dus niet veel spijt van dat we vooral van het land genieten.

Surfcity is een verhaal apart, het lijkt ook dienst te doen als jeugdhonk. Er hangen altijd 4 of 5 jongens rond waarvan niemand weet wat ze daar eigenlijk doen. Het geheel wordt bewaakt door een bejaarde lucifer, die na een borreltje gaat 'trashtalken' tegen de jongens. Gisterenavond kwamen er 3 flessen lokale gin op tafel met wat hapjes, het begon dus goed!

Na wat slokjes gin kwamen de hangjongeren los en begon het moppentappen.

Srilenen zijn hier niet goed in.

Elke mop wordt een onverstaanbaar verhaal van 10 minuten waarvan de clou je volledig ontgaat, maar wat ze niet kunnen vertellen zonder continue in de lach te schieten. Met het schaamrood op de kaken wordt er een 'vies' mopje in mijn oor gefluisterd, omdat Inge erbij is.
Het komt neer op jantje (Bunti) met zijn vinger in de navel van de juffrouw. (geen vinger en geen navel natuurlijk) Als ik deze jongens enkele verhalen zou vertellen die bij ons over de bar vliegen of bij Videoland besproken zijn, zouden ze zulke rode koppies krijgen dat de rest van hun lichaam vacuum trok. Maar al met al is het een gezellig clubje waarmee we ook nog even de lokale foute bar hebben bezocht.

Vandaag hebben we het postkantoor opnieuw bezocht, nu met de spullen die we willen verzenden bij ons. Gisteren hebben we namelijk alleen even de prijs gevraagd. Het begint goed.

"No sir, we have no box..."
Inge en ik glimlachen, we hadden dit al verwacht. We worden naar een boekwinkel aan de overkant gestuurd, waar we een doos loskrijgen die te groot en versleten is.
Terug in het postkantoor vragen we om tape om de doos dicht te plakken.
"No sir, we have no tape maybe the bookstore."
Als we terugkomen met de tape staat in het postkantoor wel een doos, nieuw, stevig en de juiste maat. Als we de spullen erin stoppen zijn alle ogen van de postbeambten op ons gericht. Misschien heeft het te maken met het mes warmee ik loop te zwaaien om het plakband af te snijden. Dan worden we naar de balie geroepen, de beambte wil namelijk zien wat er in de doos zit. Met een pen in de hand worsteld hij door onze kleding, tot Inge hem even terecht wijst.
"To Holland?"
"Yes"
No Holland sir..."
"Netherlands maybe?"
"Ahhh yes"
We plakken de doos goed dicht en gebruiken hiervoor de halve rol plakband. Als we zwetend de doos op de balie plaatsen kijkt hij ons goedkeurend aan.
"To Holland?"
"Yes..."
"How many pieces?"
"What do you mean?"
"How man pieces in box?"
We gokken dan maar op 20 en de doos gaat op de weegschaal, 8 kilo.
Hij schrijft een bedrag op een papiertje en we worden naar een andere balie gestuurd om te betalen. We krijgen 3 stempels terug, met de berekening erbij.
Terug bij de beambte wordt er geconcludeerd dat zijn collega ook kan rekenen, en vraagt hij om het adres op te schrijven. "Do you have a marker?"
"No sir, we have no marker maybe the bookstore."
Voor de laatste keer druipen we af. Over 3 maanden komt de doos in Nederland aan.

Toen we dit aan John vertelde zei hij lachend "that's how you get a train ticket in India"