Een verkeerde dag

De aantrekkingskracht van Ooty ligt in de veelzijdigheid. Je kunt hier lekker eten, ze hebben zelfgemaakte chocolade, gezellige lokale markt met goedkope truien en mutsen (het is hier koud) en veel afwisselende landschappen.

Met onze gids Anthony maken we een 5 uur durende wandeling, die ons door de meest uiteenlopende landschappen leidt. We beginnen in een gebied met golvende heuvels, die bezaaid zijn met kleine, felgekleurde bloemetjes. Zilveren stroompjes kronkelen door het landschap, langs een kleine boederij met een brullend herderinnetje dat haar schaapjes bij elkaar tracht te houden.
Even later staan we tussen de hoge eucalyptusbomen, die lang geleden uit Austalie zijn overgebracht. Geen koala's maar brullende apen laten in het aangrenzende bos horen dat zij er ook zijn. Springend van kei naar kei bereiken we de overkant van een riviertje en dalen we af door de steile theeplantages, om daarna klimmend door dik struikgewas uit te komen in een vallei met rijstterrassen, verdwaalde koeien en in de verte kleine boerendorpjes. Waanzinnig!

Met de klanken van vrolijke muziek nuttigen we de lunch in 1 van deze dorpjes, klasjes schreeuwende schoolkinderen om ons heen omdat ze op de foto willen. De door het guesthouse verstrekte lunch wordt, wegens een zekere ranzigheid, gedeeld met de zwerfhonden.
De muziek begeleid een begrafenis, verteld onze gids later.
De tocht eindigt met het beklimmen van een hoge berg, waar we worden beloond met vergezichten die wederom met geen pen te beschrijven zijn.

De volgende dag proberen we een georganiseerde tour langs enkele lokale natuurgebieden, eindigend met een kort bezoek aan het national park Mumb... nogwat. Het werd een teleurstellende dag, zeker een verkeerde dag om te stoppen met roken.

De ochtend begon zonder de veiligheid van een pakje 'Gold Flake' op het nachtkastje en een geiser die de geest gaf. Na de koude druppeldouche stootte ik mijn hoofd tegen de deurpost, en zonder enige bescherming van een haardos kwam het hard aan.
De toon van de dag was gezet.

In het tourbusje met 20 stoelen waren vakkundig 30 mensen gepropt.
"Get in, get in" werd ons mee gedeeld. Een korte onderlinge blik was voldoende.
"We're not gonna stand in a minibus for 8 hours, give us our money back."
Verwarring, verbazing en gebrabbel. We worden naar een kantoortje gebracht, er wordt kort gepraat en we worden weer teruggebracht. De minibus is miraculeus een stuk leger en voorin zijn 2 stoelen vrij. Deze minibus is van binnen gepimpt, wat in India betekend dat enkele houten ornamenten precies boven de stoelen tegen het plafond zijn geschroefd. Terwijl we in de stoelen kruipen stoten we nu allebei ons hoofd.

De rest van deze dag kan als volgt worden samengevat:
Stuiterend in de stoelen de harde decoratie proberen te vermijden...
'Genieten' van overvolle, vervuilde natuurgebieden...
Wachten op de indier in het roze shirt, die het presteerde altijd 5 minuten te laat aan te komen wandelen... (nu ben ik zelf ook wel eens te laat, maar dat laten we hier even buiten beschouwing)
Met een schoolkinderen in een groepsbus door het park gereden worden, wat nagenoeg uitgestorven was...
Wederom het hoofd stoten, met een moraal dat het dieptepunt bereikt had...

Gelukkig bood Inge de oplossing voor alle ellende.
"Anders stop je toch na de bruiloft" zegt ze met een glimlach. Verstandige actie van haar, anders was ook zij een ongezellige tijd tegemoet gegaan. Nog voor ze de bus uit is, sta ik al bij de dealer.
"Gewoon de verkeerde dag" houd ik mezelf voor, terwijl het eerste trekje mijn humeur weer opkrikt.