Indiaaaarrggghhh

Na de welverdiende rust op de 'houseboat' worden we weer in Allepey gedropt en knokken we ons de bus naar Kochi in.

Indiers vertonen interessant groepsgedrag als ze in de buurt ze van openbaar vervoer, ze lijken magnetisch te worden. Zodra de deuren opengaan plakken ze aan elkaar en proberen allemaal gelijktijdig in te stappen. Dit gedrag is zichtbaar bij bussen en treinen, en hebben we zelfs in het vliegtuig waargenomen. Ze houden er overigens geen rekening mee dat er mensen moeten uitstappen.

Als we eenmaal in de bus staan (niet snel genoeg voor een zitplaats) komt er een vrouw voorbij met een klein jongentje, hij moet plassen. Zijn moeder zet hem op de onderste tree van de ingang, doet zijn broekje naar beneden en laat de natuur haar gang gaan. Andere passagiers die instappen proberen de kleine brandweerman en de vrij grote plas voor de bus ligt te vermijden, maar er wordt verder niets van gezegd.
Rare jongens, die indiers.

De rit naar Kochi verloopt wederom rustig, tot we moeten overstappen om in het centrum te komen. (Overbezorgde ouders kunnen deze alinea misschien beter overslaan)
We stappen in een rood oud barrel zonder raampjes, met het idee dat het een grappige rit zal worden. Niet dus.
Nog voordat we onze backpacks af kunnen doen, wordt de bus gelanceerd. Ik kan nog net een paal vastgrijpen om te voorkomen dat ik door het gangpad naar achteren glijd, Inge hangt aan een lus en zit bijna bij iemand op schoot. De voeten van de buschaffeur hebben 2 standen, koppeling in gas los en koppeling los vol gas. Deze 2 posities wisselen elkaar binnen een fractie van een seconde af, terwijl zijn linkerhand de tegensputterende versnellingspook krakend door de sleuven ramt. In zijn rechterhand houdt hij zijn sigaret vast en als hij schakelt zoekt de bus met trillend stuur zijn eigen weg. De idioot presteert het ook nog om ons lachend aan te kijken, terwijl gebouwen en levens aan ons voorbij flitsen. Zijn rode stormram raast en stuitert door de nauwe straatjes en zelfs de lokalen, die in een neerstortend vliegtuig in slaap zouden vallen, kijken verstoord.
Een paar minuten later stappen we duizelig de bus uit, de chaffeur zwaait lachend.
He-le-maal gestoord.
(Overbezorgde ouders kunnen hier verder lezen)

Kochi is een populaire kustplaats die door veel backpackers en groepsreizen bezocht wordt. Na 2 uurtjes rondcrossen in een tuk concluderen we dat wij het dorpje niet bijster interessant vinden en de volgende dag vertrekken we weer.
Er bevinden zich 2 treinstations buiten het centrum en de manager van ons guesthouse legt uit welke we moeten hebben. 2 minuten na aankomst zitten we dus weer in een tuk naar het andere station, vanwaar de trein wel vertrekt. Met dit soort zaken houden we ondertussen rekening in ons tijdschema.

6 uur op een houten bankje later zijn we in Mettupalayam, waar we overnachten. Vanuit dit plaatsje vertrekt een stoomtreintje naar Ooty, het hoogst gelegen dorpje in Zuid-India op 2550 meter. De rit is 1 van de mooiste in het land en we kijken er dan ook erg naar uit.
Volgens de Lonely Planet vertrekt het treintje om 07:30, dus we proberen alvast een kaartje voor de volgende dag te halen.
"Not possible sir, come back at 8 am"
"Isn't that too late?"
"No sir, plenty of time" klinkt het vanachter het glas.
Rekening houdend met het indiase tijdschema wandelen we om 7 uur het perron op. We worden begroet door een vrolijk stoomfluitje en een mooi zicht op de achterkant van het locomotiefje, die net het station uitrijdt.

Woedend lopen we naar de balie, waar dezelfde beambte als gisterenavond achter het glas zit.
"Train to Ooty?!" roep ik geiriteerd.
"but..it is just leaving..." zegt hij verbaasd en wijst naar de stoompluim die langzaam de berghelling opkruipt.
"O really?!" brul ik terug.
Deze man willen we pijn doen, hem door het kleine gaatje in het glas bij de strot grijpen en met zijn lege hoofd tegen het raam rammen.
"You... You asshole" sputter ik, terwijl Inge me het kantoortje uittrekt.

Beide scheldend lopen we het perron af, maar na een paar meter kijken we elkaar aan en schieten we in de lach.
"We pakken de bus wel" zegt Inge.

India aaargggghhhh