The one dollar haircut

Oke, Bangkok heeft niet geleverd wat we ervan verwacht hadden maar we laten ons er niet van weerhouden om van de rest van de vakantie te genieten. Even dachten we erover om een nieuwe dure camera te kopen, maar in verband met het ontbreken van een wereldwijde garantie hebben we gekozen voor een compact camera van een lager prijsniveau, de canon ixus 65. Hopelijk kunnen we dus nog wat mooie plaatjes vastleggen op onze resterende bestemmingen.

Om Bangkok te kunnen verlaten hebben we gebruik gemaakt van onze favoriete luchtbusmaatschappij Airasia. Wederom in het gezelschap van Nikki en JJ hebben we gekozen voor Cambodja, met als hoogtepunt de magnifieke tempels van Ankor Wat.

Eenmaal in het vliegtuig worden we onaangenaam verrast. Naast ons zit een groepje van 7 moslimmannen in vol ornaat, met jurkjes, baardjes en mutsjes. Tijdens het opstijgen wordt er fanatiek gebid en in de koran gebladerd. Inge en ik hebben onze pas verworven vliegangst net weer onder controle en nu dit. We zeggen hierover niets tegen elkaar maar denken hetzelfde "shiiiiiit!". Vlak nadat het lampje van de gordels uit is haast de opperbaard zich naar het toilet, op de voet gevolgd door een ander uit zijn groepje. De anderen bladeren nog steeds door de koran. Ik zie al voor me hoe ze, samengeperst in het kleine vliegtuigtoiletje, snode plannen ten uitvoer brengen. We zijn pas gerustgesteld als we doorhebben dan er eentje glimlachend aannkomstkaarten en visumaanvragen voor de hele groep zit in te vullen. Ze willen net zo graag landen als wij...

Achteraf blijken Nikki en JJ net zo in de rats te hebben gezeten als wij, allemaal door onze eigen vooroordelen. Een baard maakt nog geen terrorist zullen we maar zeggen.

En dan Cambodja...

Na onze aankomst in Phnom Penm zoeken Inge en ik het guesthouse 'Okay' op waar zij met Els ook heeft geslapen. Ze heeft hier een stukje van haar backpack achter heeft moeten laten dat vast zat tussen een trapleuning en als we naar onze kamer lopen fladdert het stukje riem nog vrolijk in de wind. Het guesthouse doet zijn naam eer aan met een nette kamer en een relaxed restaurantje waar constant films gedraaid worden en het bier goedkoop is.

Die avond zoeken we Nikki en JJ op, die aan de andere kant van de stad zitten. Na samen te hebben gegeten wandelen we door de straten tot we een kapperzaak tegenkomen en ik me herinner dat mijn wilde haardos (alle 10) wel weer aan een scheerbeurtje toe is.
Het vrolijke meisje verteld ons dat het 3 dollar kost, maar dat de kapster er niet is.
Net als we de tent uit willen lopen vraagt JJ "How much if we do it ourselves?"
Het meisje kijkt hem verbaasd aan en denkt even na.
"One dollar" is het antwoord.
Met een grote glimlach die ik niet vertrouw draait JJ zich naar me om en zegt "I'll do it..."
"No, thank you" zeg ik terwijl ik Inge snel de tondeuze in haar handen druk.
Na een klein kwartiertje ben ik weer voorzien van een kort kopje en heeft Inge veel complimenten en verbaasde blikken ontvangen. Blanke kapsters komen hier niet heel veel voor.

In Phnom Penh hebben we vandaag "The killing fields" en soort museum bezocht over de volkerenmoord die hier heeft plaatsgevonden tijdens het bewind van de "Khmer Rouge". Geen gemiddeld vrolijk toeristenuitje, maar iets dat je wel gezien moet hebben aangezien dit deel van de geschiedenis nog steeds veel invloed heeft. De avond ervoor draaide ze in het guesthouse de film "The killing fields" over deze periode. We zaten naast een bewaker van een jaar of 50 die het allemaal had meegemaakt. We vroegen onszelf af hoe vaak hij deze film al niet had gezien, waarschijnlijk draaien ze hem elke week wel een paar keer. Je zou denken dat je aan dat soort ellende niet al te vaak herinnerd wilt worden.
Aan het eind van de film pakte hij een paar zakdoekjes en depte zijn ogen...