De blauwe droom

Eindelijk.
Eindelijk blauw, eindelijk fris en warm tegelijk, eindelijk weer zweven. Ik kijk naar mijn spaanse buddy die tobt met het klaren van zijn oren en zak langzaam naar beneden. Aan de oppervlakte is Inge aan het snorkelen, ik herken haar bikini...

Het duiken op het wrak van de HMS liberty in Amed was leuk, het duiken op de Gili’s was ondanks het gezelschap van een whitetip reefshark teleurstellend maar dit is paradijs. Komodo National Park.

De eerste duikspot is een klein rotsje dat mischien een meter of 4 boven het water uitsteekt, het is er dor en droog. Onderwater is het echter een feest van leven. De met kleurijke koralen begroeide rots oogt onbeschadigd, vele grote en kleine vissen ploeteren in de sterke storming en een schildpad wappert rustig voorbij. We dalen af door een uitsparing in de rots, de schoorsteen genoemd. Op 25 meter zwemmen we eruit, het grote blauwe niets in om zigzaggend langs de rotswand weer rustig naar boven te gaan. Aan beide zijden van de rots veroorzaakt de sterke stroming draaikolken, waar we uit de buurt moeten blijven. Luchtbellen van een onvoorzichtige duiker die iets te ver van het rif afwijkt worden mee naar beneden gezogen, hij kan gelukkig aan de storming ontsnappen. Het is onmogelijk om te beschrijven hoe mooi het onderwaterleven hier is. Onmogelijk.
Na 45 minuten zijn we weer aan de oppervlakte, moe maar voldaan.

Onderweg naar de volgende duikspot varen we over spiegelglad water, als onze divemaster plots brult ‘grab you mask, snorkel and fins and hit the water!! Manta’s wihaa!’
Ik kijk hem verbaasd aan.’What?’
‘Manta’s, get in the water idiot’ lacht hij.
Snel doen we de spullen aan en springen in het water. 5 meter onder ons glijdt, als een schaduw, sierlijk een grote manta voorbij.

Hij zwemt langzaam en we kunnen hem makkelijk bijhouden, hij heeft niet in de gaten dat we er zijn. Helaas zijn deze nog niet volgroeid, ze zijn nog maar 4 meter groot in plaats van 6. Na een tijdje sla ik met mijn armen op het water, de manta kantelt enigzins, komt iets naar boven en kijkt in onze richting. Op dat moment krijst er een andere onder hem door en zwemmen ze snel samen weg. Waanzinnig!

De volgende duiklocatie is manta reef, en na stevig tegen de stoming in peddelen worden we weer beloond met een aantal sereen voorbij vliegende manta’s, nu kan ook de witte kleur van de buik me niet ontgaan. Enkele kleinere eagle rays brengen ook nog een bezoekje, ze zijn nieuwsgierig naar onze luchtbellen.

De laatste locatie van die dag heet ‘the launch’ of ‘airstrip’ en al snel wordt duidelijk waarom. Eenmaal op diepte worden we gegrepen door de stromig en over het langgerekte rif gelanceerd. Het is een ongelooflijk leuke duik, vliegend over koralen en langs schilpadden. Ik hoor wat geneurie achter me, en wordt ingehaald door Rob en Nick. Ze hebben 1 arm naar voren gestoken en brullen keihard het deuntje van Superman door de ademautomaten. Ik moet zo hard lachen dat mijn masker volloopt met water.

De volgende dag hebben we Rinca bezocht, om even de beroemde Komodo varanen te bekijken. Grote beesten, maar wel een beetje saai. Gelukkig heb ik daarna nog 2 duikjes gemaakt, terwijl Inge aan het snorkelen is. Ze heeft een broek aan omdat ze de vorige dag haar billen heeft verbrand.

Moeilijke duikjes in Komodo, maar wel on-ge-loof-lijk mooi.