Terug naar Legian

Het was wel even wennen. Na 7 weken samen door wat primitievere landen te hebben gereisd, vinden we onszelf terug in een luxe resort op Bali, omringd door familie en vrienden. Het zijn fantastische dagen die we vooral doorbrengen bij het zwembad, babbelend over onze ervaringen of wat er zich afspeelt in Nederland.

Dagen vliegen voorbij en voor we het weten is het zover, 16 oktober 2006. Wat zijn we blij met onze beslissing om hier te trouwen. Tot een uur of 1 liggen we lekker in het zwembad en gaan we lekker lunchen. Daarna even douchen en wordt ik de bungalow uit gestuurd. Ik krijg mijn mooie bruid niet te zien tot ze naast me bij het altaar staat.

De ceremonie vindt plaats in een kapelltje, prachtig versierd met tropische bloemen. De aanwezigen zijn beschermd tegen de zon door balinese parasolletjes, het is een prachtige dag.
De kerkelijke inzegening wordt door een vrolijke lokale priester, die ons doet denken aan James Brown in 'the blues brothers'. Met een luid gezongen 'Oh lord' begint de dienst, wij kijken voorzichtig over zijn schouder of daar niet stiekum een gospel koortje opduikt. Na een kwartiertje wordt het geheel gelegaliseerd door een ambtenaar in uniform die luidkeels verkondigd dat wij nu man en vrouw zijn.
Cocktails, bruidstaart, traditionele muziek, gelukwensen en bellenblaas, het feest is compleet. Zeepbellen blazen doen ze hier waarschijnlijk niet vaak, een beetje achteraf staan 2 medewerkers van het hotel luid lachend en met wilde bewegingen hun potje op te maken.

Na de ceremonie schiet de fotograaf zijn memorycard vol in de tuinen en op het strand. Als we klaarstaan voor de zonsondergang worden we door badgasten getrakteerd op een applausje, onze '15 minutes of fame' zijn schijnbaar hier ingegaan. Na de fotosessie gaan we met de hele groep nog gezellig uit eten en rond middernacht besluiten Inge en ik deze prachtige dag met een duik in het zwembad. We zijn samen alleen met de sterren. (en een zwerfhond, maar goed)

De dagen na de bruiloft trekken we er met de hele groep op uit om Bali te verkennen, en wat is dit een ongelooflijk mooi eiland. Rijsterrassen op de helling van de vulkaan, tempels, kunstmarkten, apen en olifanten. Bali heeft het allemaal!
Dagen verstrijken en helaas wordt het dan weer tijd om afscheid te nemen, niet iedereen kan zo maar 6 maanden op vakantie. Eerst vertrekken de moeder, zus en neefjes van Inge, de dag erna stappen Vincent en Els op het vliegtuig. Papsenmams Ohlenschlager en Christa blijven nog een aantal dagen, maar Inge en ik besluiten door te trekken. We huren een busje en worden door de achterblijvers afgezet in Amed.

Amed is een ontspannen kustplaatsje aan de andere kant van het eiland en het is er rustig, erg rustig.
De zon gaat prachtig onder achter de vulkaan, we wandelen over het grindstrand, ik ga een dagje duiken en ons hutje heeft een douche in de buitenlucht. Een spectaculaire sterrenhemel terwijl je onder lauw water aan het douchen bent, helemaal te gek! Het is er echter wel rustig, erg rustig.
Na 3 dagen besluiten we dan ook om weer te vertrekken naar Padang Bai, vanwaar we de boot naar Lombok kunnen nemen. Voor we vertrekken nemen we een onbijtje en merken we dat er iets mis is, voor ons gevoel laten we iets achter wat hier niet thuishoort. Op dit eiland aan de andere kant van de wereld zitten papsenmams Ohlenschlager nog, op 40 km afstand, ze vertrekken pas over 2 dagen. we besluiten dan ook om terug te gaan terug naar Legian.

Als we naar het bekende strand rijden overvalt het vreemde gevoel ons weer thuis te zijn. 'Ik kan me voorstellen dat mensen hier naar toe terug komen' zegt Inge en ik ben het met haar eens.
Onze verassing valt gelukkig in goede aarde en we brengen samen nog 2 gezellige dagen door.

Nu kunnen we weer verder en morgen vertrekken we om 05:30 (dat is ook in Bali verotte vroeg) naar de Gili eilanden. Beetje strand en hopelijk 4 mooie duikjes voordat we verder Lombok gaan verkennen. Na zo'n tijd op 1 plaats met een gezellige groep te hebben doorgebracht is het wel erg wennen. Daarom een kleine tip voor anderen met het gewaagde plan een halfjaar te reizen en in het buitenland te trouwen, doe de bruiloft aan het einde. 1 keer afscheid nemen is namelijk meer dan genoeg!