De kunst van afdingen

Het spoor eindigt in Ooty en de bus is de enige manier om aan de andere kant de berg af te dalen. 36 haarspeldbochten gooien ons van links naar rechts in onze stoelen, om na 2 uur, 1000 meter lager een fatsoenlijke weg te bereiken. De route naar de volgende stad leidt langs hetzelfde 'national park' dat we gisteren ook bezocht hebben, en nu zien we meer dieren dan de dag ervoor. Kuddes olifanten en herten kijken ons na vanuit de bosjes als we onderweg gaan naar Mysore.

De drukke stad Mysore geeft ons al iets meer het gevoel in India te zijn. Ondanks het drukke verkeer, de vele bedelaars en lastige straatventers heeft de stad een ontspannen sfeer en het is 1 van de leukste plaatsen waar we geweest zijn. De stad is rijk aan cultuur en historie met prachtige beelden, tempels en het beroemde paleis van de sultan.

Na een korte wandeling door de stad besluiten we het paleis te gaan bezoeken, eenmaal aangekomen bevinden we ons echter voor een gesloten hek. We bevinden ons aan de verkeerde kant, weten enkele koetsiers. Trots wijzen ze naar afgebladderde houten koetsjes met even oude magere paardjes ervoor.
"Need a ride?"
"No thank you, we're walking"
"But is 5 km"
We hebben onderhand genoeg ervaring om te weten dat indiers slecht zijn in het schatten van tijden en afstanden, draaien linksom en wandelen verder. Na een paar minuten zijn we op de hoek van de omheining en kunnen we rechtsaf verder, waar we uitkomen bij een grote poort. We weten dat de ingang pas om de volgende hoek is maar lopen even naar het hek om wat foto's te maken.
Direct worden we te woord gestaan door een vriendelijke man die ons van alles over het paleis verteld, maar goh, we hebben wel pech want het paleis is vandaag gesloten...
"What are all those people doing there?" vraag ik hem, terwijl ik door de telelens naar het paleis kijk. Het is een drukte van jewelste.
"Euh, they are cleaning for the concert tonight, but i can take you to the temple in my tu..."
Lachend lopen we verder naar de ingang en kopen een kaartje.

Het bezoek is meer dan de moeite waard, het paleis is versierd met houtsnijwerk, glas in lood, mozaiekvloeren, gouden deuren en prachtige wand en plafondschilderingen. Het enige nadeel is dat het zo druk is dat je bijna constant meegevoerd word en nergens lang naar kan blijven kijken. Dan duikt er namelijk een soort verkeersregelaar op die op een fluitje blaast en gebaart dat je door moet lopen.
Het idiote is dat india niet zonder deze figuren kan. Ze zijn er bij het instappen bij de treinen en het inparkeren van auto's en zelfs in sommige winkels. Indiers hebben nooit geleerd rekening te houden met elkaar en als ze niet door een fluitje tegengehouden worden lopen ze elkaar gewoon onder de voet.

De lokale markt die we na het paleis bezoeken is een bonte mengeling van geuren en kleuren, en erg gezellig. Al snel worden we aangesproken door een klein opdondertje die ons wel wil laten zien hoe wierrook gemaakt wordt. Natuurlijk belanden we in het wierrook en geuroliewinkeltje van zijn vader, waar we even praten onder het genot van een kopje thee. De verkooptechniek is om je tijdens dit kopje thee in te smeren met enkele luchtjes en uit te vinden wat je lekker vindt. Omdat we de boot af houden wordt er van alles geprobeerd totdat we, ruikend als een overrijpe fruitmand, kunnen ontsnappen.

Dwalend over de markt vinden we ons weer terug in een drukke straat, het is inmiddels donker en hij is feestelijk verlicht en vol met mensen. De verlichting is ter ere van een festival met als hoogtepunt een gratis concert in het paleis, dat eveneens verlicht is.
Als echte hollanders in een land waar iedereen je geld wil ontfrutselen is iets 'gratis' natuurlijk een must. We laten ons meevoeren met de uitgelaten massa en belanden weer op de plek waar we die middag zijn begonnen.

Ik kijk even rond om een plekje voor een leuke foto te vinden en raak Inge uit het oog. Als ik haar terugvindt staat ze te praten en te lachen met een klein meisje. Ze heeft inmiddels een Hindu decoratie op haar voorhoofd en het meisje maakt bloemen in haar staart vast.
"Kost dat?" vraag ik lachend
"Niets" zegt ze quasi verontwaardigd "heb ik gekregen".
Ze babbelen samen door terwijl ik verder loop voor wat andere foto's. Er zijn een aantal tribunes opgesteld voor het concert welke ik niet op de foto wil hebben en ik ga verder richting het hek dat vanmiddag gesloten was. Loerend door de lens hoor ik opoeens Inge weer achter me.
"No, I don't want it"
"Only 50 rupees!" gilt een jong ventje die haar een bamboefluit voorhoudt en er op blaast. Het ding is foeilelijk en vals.
"No" zegt ze kordaat, terwijl ze naar me toe loopt. Ze houdt een grote heliumballon vast.
"eh... dat?" zeg ik, verbaasd wijzend naar de roze gele bal die boven haar hoofd bungelt.
"Ook gehad, van een ander meisje"
"30 rupees" gilt het kereltje er door heen.
"Hij begon bij 100" meldt ze lachend.
We lopen verder naar de uitgang, de mini venter in ons kielzog.
"10 rupees!". Hij begint al schor te worden.
"Die wordt ook niet rijk zo" zegt Inge, draait zich om en geeft hem de ballon.
Terwijl hij verbaasd omhoog staart vluchten wij het terrein af.