The love boat

Bali werd steeds kleiner toen de pont naar Lombok eenmaal op gang kwam. We zijn onderweg naar Gili Trawangan, een klein eilandje boven Lombok. Het staat bekend als een rustig plekje om te snorkelen, duiken en cocktails te drinken. In anderhalf uur kan je het helemaal rondlopen.

Het laatste stukje van de reis stuiteren we in een klein vissersbootje over de zee, tot onze vrolijke kapitein het schuitje op het witte zand laat vastlopen. Opgelucht stapt Inge het bootje uit, haar reispillen hebben haar er maar net doorheen gesleept.

Het leven op dit eiland lijkt in niets op de rest van Indonesie. Er rijden alleen maar paardenkarretjes, er is geen politie en iedereen is ‘laid back’. Bij het guesthouse, dat helaas naast de moskee staat, ontmoeten we Rob en Luciana. Rob komt uit Canada en werkt in India in de olieindustrie. Zijn vriendin Luciana heeft hij meegenomen uit Argentinie en haar vurige karakter veroorzaakt regelmatig verhitte discussies in het spaans. Dit heeft misschien ook te maken met het feit dat Rob sinds hij is aangekomen op dit eiland alleen maar ligt te blowen. Op dit maffe eiland staat op grote borden aangegeven waar je wiet en magic mushrooms kan kopen.
Na een paar dagen vertrekken zij naar het eiland Flores en 2 dagen later besluiten wij het voorbeeld te volgen.

We maken eerst nog even een tussenstop van een dag in Mataram, de hoofdstad van Lombok, en maken een toertje langs de lokale bezienswaardighden. Onderweg komen we een soort optocht tegen wat volgens onze gids een balinese bruiloft is. Inge springt uit de auto om even een paar foto’s te maken en ik blijf zitten, het is gewoon te warm. Als ze na 5 minuten nog niet terug is ga ik even een kijkje nemen, en vind haar terug tussen de gasten van de bruiloft. Ze was uitgenodigd om de ceremonie mee te maken en samen hebben we er nog een paar leuke foto’s gemaakt.

Teruggekomen in het guesthouse ontmoeten we Juliane, een duits meisje dat hier een half jaar in een weeshuis heeft gewerkt. Zij spreekt de lokale taal en is ook onderweg naar flores, dus besluiten we samen op pad te gaan. Wij waren van plan om met de bus naar Flores te gaan, een lange vervelende reis van ongeveer 2 dagen. Juliane verteld ons over de Pelni Ferry waar zij mee gaat, en die ook in 2 dagen rustig naar Flores vaart. Het lijkt ons een wat luxere methode dus stemmen we in om mee te gaan.

De Pelni Ferry is een oud cruiseschip dat zijn route vaart tussen de verschillende eilanden van Indonesie. Het komt ongeveer 1 keer in de 2 weken dus we hebben mazzel dat hij toevallig langskomt.
Als we opstappen zijn we verbaasd over hoeveel mensen er op de boot stappen en hoeveel troep ze meenemen. Later ontdekken we dat dit nog maar een rustige haven was...
Na 3 uur in de rij staan voor een kaartje hebben we gekozen om niet de goedkoopste plaatsen te nemen maar een 2e klas hut te kiezen. Het was een goede beslissing. De budget reizigers liggen met zijn allen op het dek, door en over elkaar heen met kinderen en hele families. Wij hebben een plaats in hutten met 4 slaapplaatsen, douche en toilet. Omdat het toch een islamitisch land is mogen mannen en vrouwen niet samen in 1 hut. Inge en Juliane hebben samen een hut voor zichzelf, ik lig met 3 vriendelijke maar onverstaanbare lokalen op een kamer.

De volgende ochtend zien we hoe een drukke haven er uit ziet, als we aan leggen in Bima. De hele haven is 1 grote mensenmassa, die grote zakken uien, dozen met spullen en kinderen de boot in sjouwen. De man die ons van koffie voorziet verteld dat de boot ontworpen is voor ongeveer 1500 mensen, maar dat het totaal na deze haven ongeveer 3500 is. Het inladen duurt ongeveer 5 uur, waarin we voelen dat de toch wel zeer grote boot een paar graden uit het lood is gaan hangen. We hopen dat deze 'love boat' geen 'Titanic' wordt. Het dek is een ongelooflijke chaos van mensen, platgetrapt eten en zakken rotzooi. Het stinkt nogal maar als we naar de mensen kijken zitten die te lachen alsof ze op schoolreisje zijn. Wij brengen de rest van de reis maar door in het restaurant en worden 11 uur te laat afgezet in Flores. Het is inmiddels donker en ook in deze haven staan een paar honderd mensen te wachten totdat ze op de boot mogen stappen. Als ze ons in de smiezen krijgen, die drie dappere blanke toeristen die de Pelni Ferry aandurfden, worden we met gejuich en geloei verwelkomt. Bij het hotel ontmoeten we wederom Rob en Luciana, de nederlandse vrienden van Juliane en Nick de droge engelsman die met Rob had gedoken. Het werden zeer gezellige dagen...