Terug naar Legian

Het was wel even wennen. Na 7 weken samen door wat primitievere landen te hebben gereisd, vinden we onszelf terug in een luxe resort op Bali, omringd door familie en vrienden. Het zijn fantastische dagen die we vooral doorbrengen bij het zwembad, babbelend over onze ervaringen of wat er zich afspeelt in Nederland.

Dagen vliegen voorbij en voor we het weten is het zover, 16 oktober 2006. Wat zijn we blij met onze beslissing om hier te trouwen. Tot een uur of 1 liggen we lekker in het zwembad en gaan we lekker lunchen. Daarna even douchen en wordt ik de bungalow uit gestuurd. Ik krijg mijn mooie bruid niet te zien tot ze naast me bij het altaar staat.

De ceremonie vindt plaats in een kapelltje, prachtig versierd met tropische bloemen. De aanwezigen zijn beschermd tegen de zon door balinese parasolletjes, het is een prachtige dag.
De kerkelijke inzegening wordt door een vrolijke lokale priester, die ons doet denken aan James Brown in 'the blues brothers'. Met een luid gezongen 'Oh lord' begint de dienst, wij kijken voorzichtig over zijn schouder of daar niet stiekum een gospel koortje opduikt. Na een kwartiertje wordt het geheel gelegaliseerd door een ambtenaar in uniform die luidkeels verkondigd dat wij nu man en vrouw zijn.
Cocktails, bruidstaart, traditionele muziek, gelukwensen en bellenblaas, het feest is compleet. Zeepbellen blazen doen ze hier waarschijnlijk niet vaak, een beetje achteraf staan 2 medewerkers van het hotel luid lachend en met wilde bewegingen hun potje op te maken.

Na de ceremonie schiet de fotograaf zijn memorycard vol in de tuinen en op het strand. Als we klaarstaan voor de zonsondergang worden we door badgasten getrakteerd op een applausje, onze '15 minutes of fame' zijn schijnbaar hier ingegaan. Na de fotosessie gaan we met de hele groep nog gezellig uit eten en rond middernacht besluiten Inge en ik deze prachtige dag met een duik in het zwembad. We zijn samen alleen met de sterren. (en een zwerfhond, maar goed)

De dagen na de bruiloft trekken we er met de hele groep op uit om Bali te verkennen, en wat is dit een ongelooflijk mooi eiland. Rijsterrassen op de helling van de vulkaan, tempels, kunstmarkten, apen en olifanten. Bali heeft het allemaal!
Dagen verstrijken en helaas wordt het dan weer tijd om afscheid te nemen, niet iedereen kan zo maar 6 maanden op vakantie. Eerst vertrekken de moeder, zus en neefjes van Inge, de dag erna stappen Vincent en Els op het vliegtuig. Papsenmams Ohlenschlager en Christa blijven nog een aantal dagen, maar Inge en ik besluiten door te trekken. We huren een busje en worden door de achterblijvers afgezet in Amed.

Amed is een ontspannen kustplaatsje aan de andere kant van het eiland en het is er rustig, erg rustig.
De zon gaat prachtig onder achter de vulkaan, we wandelen over het grindstrand, ik ga een dagje duiken en ons hutje heeft een douche in de buitenlucht. Een spectaculaire sterrenhemel terwijl je onder lauw water aan het douchen bent, helemaal te gek! Het is er echter wel rustig, erg rustig.
Na 3 dagen besluiten we dan ook om weer te vertrekken naar Padang Bai, vanwaar we de boot naar Lombok kunnen nemen. Voor we vertrekken nemen we een onbijtje en merken we dat er iets mis is, voor ons gevoel laten we iets achter wat hier niet thuishoort. Op dit eiland aan de andere kant van de wereld zitten papsenmams Ohlenschlager nog, op 40 km afstand, ze vertrekken pas over 2 dagen. we besluiten dan ook om terug te gaan terug naar Legian.

Als we naar het bekende strand rijden overvalt het vreemde gevoel ons weer thuis te zijn. 'Ik kan me voorstellen dat mensen hier naar toe terug komen' zegt Inge en ik ben het met haar eens.
Onze verassing valt gelukkig in goede aarde en we brengen samen nog 2 gezellige dagen door.

Nu kunnen we weer verder en morgen vertrekken we om 05:30 (dat is ook in Bali verotte vroeg) naar de Gili eilanden. Beetje strand en hopelijk 4 mooie duikjes voordat we verder Lombok gaan verkennen. Na zo'n tijd op 1 plaats met een gezellige groep te hebben doorgebracht is het wel erg wennen. Daarom een kleine tip voor anderen met het gewaagde plan een halfjaar te reizen en in het buitenland te trouwen, doe de bruiloft aan het einde. 1 keer afscheid nemen is namelijk meer dan genoeg!

16 oktober 2006, wat een dag!

Het plan was goed. Eenvoudig. Goede plannen zijn immers altijd eenvoudig. Neem 2 verliefde mensen, voeg wat zand en ringen toe en breng het geheel op smaak met een snufje zonsondergang.

In India ging er al een gedeelte van de eenvoud verloren. Onze plannen om in een simpel jurkje en overhemdje te trouwen gingen verloren door een prachtige lap zijde. Het werd een trouwjurk. Een trouwjurk en een linnen overhemd is ook geen porum dus dat werd een linnen kostuum...

Het strand was geen mogelijkheid, hoorde we eenmaal op Bali. Of we moesten 200 dollar bijbetalen, want het was wat meer werk. Omdat we toch zuinig aan moeten doen hebben we toen maar gekozen voor de tuin.

Maar wat een tuin, wat een dag, wat een FANTASTISCHE dag!

De kleine kapel in de tuin was prachtig versierd, familie en vrienden waren aanwezig, het was lekker weer, er waren cocktails en wij... wij zijn zielsgelukkig!






















Bedankt voor al jullie gelukwensen, berichtjes en e-mails, we hebben ze allemaal gelezen maar komen er nog even niet aan toe om ze te beantwoorden. Bedankt ook voor de kaarten en cadeaus die door de moeder van Inge zijn bezorgd, we waren o-ver-donderd.

Nu lopen we rond in 2 T-shirts uit Nederland, op de ene staat 'just', op de ander 'married'... brilliant

we kunnen helaas niet meer foto's plaatsen, blogger sputtert een beetje tegen... Dan mogen jullie de mooie foto bij zonsondergang pas zien als we thuis zijn.

Aftellen in de oase

India en haar inwoners verdienen nog een apart hoofdstuk maar het is onmogelijk dat nu te doen. We zitten namelijk lekker in de zon op Bali en het is geweldig.

Vandaag zijn pa en ma Ohlenschlager veilig geland en ze werden gelukkig niet in een rolstoel naar buiten geduwd. Zij willen hierbij even doorgeven dat alles goed is en het eten lekker is! Pa is de email adressen vergeten, dus jullie krijgen geen mail.

Zij bezorgen ons ook een aantal presentjes en kaarten van familie, vrienden en bekenden. Ontzettend bedankt hiervoor, wij zijn hier aangenaam verrast door deze attenties!

De komende dagen verwachten wij de familie van Inge en enkele vrienden, wij vrezen dat het erg gezellig gaat worden.

Krischna is cashing

De laatste dag in Mysore bezoeken we een tempel die zo'n 10 km buiten de stad ligt. Een lokale bus zet ons af in een klein gehucht, uit wat handgebaren hebben we begrepen dat we hier moeten overstappen. Als het stof is gezakt kijken we even om ons heen, we staan op een zandweggetje dat door moet gaan voor de hoofdweg van dit dorp. De lokalen kijken ons bijzonder schaapachtig aan, met een wit jasje kan je ze zo in de wei zetten.
Minuten kruipen voorbij en er gebeurt niets. Wij staan, lokalen staren maar mekkeren nog net niet, stof waait in onze ogen.
Net als we ons een beetje ongemakkelijk gaan voelen stopt er een jeep voor ons.
"Temple?" klinkt het uit het open raam.
"Yes. You bus?" houden we het simpel.
"Yes"
Enigzins verbaasd maar opgelucht stappen we in, en voor we het weten zijn we bij de tempel.

Na de bezichtiging van het mooie monument en een lauw cola'tje lopen we terug naar de kruising om de jeep naar het dorp te pakken. Er wacht ons een andere verassing.
Een rode, raamloze, rammelbus stuitert over de zandweg naar ons toe. Hij zit overvol met op het dak ook een man of 10. Als sardientjes in blik hobbelen we terug naar het dorp, terwijl er steeds meer mensen in de bus geporpt worden. Ik sta op de treeplank omdat ik daar rechtop kan staan, maar Inge wordt in de massa naar het midden van de bus geperst.
Vlak voordat we aankomen begint het te gieten, en als we net stilstaan wordt uit naar buiten geduwd. Ik ga op zoek naar beschuttig, maar er is niets te vinden. Als Inge eindelijk uit de bus stapt is het inmiddels gestopt met regenen maar ben ik al doorweekt. Gelukkig droog je door de warmte wel weer snel op.

De volgende ochtend gaan we op weg naar Bangalore, een grote stad die door de software industrie veel rijkdom heeft vergaard. Voor de verandering is de stad redelijk schoon, en zijn we hier voor het eerst westerse ketens zoals Mc Donalds, KFC en Subway. In India hebben ze lekker eten maar na een tijdje wordt je curry voor ontbijt, lunch en avondeten behoorlijk zat. Winkelcentrum na winkelcentrum treffen we hier aan en westerse prijzen voor een broodje, t shirt en zonnebril zijn hier niet vreemd.
We hebben hier wel voor het eerst de 'verdeel en heers' strategie bij de tuk tuks kunnen gebruiken. Toen we uit het station kwamen, zwermde ze op ons af en door ze tegen elkaar op te zetten kwamen voor een schijntje bij het hotel.

We bezoeken ook onze eerste 'Hare Krischna' tempel, een ongelooflijk complex. Deze organisatie is erg rijk en laat dat graag zien. Traditionele Hindu tempels hebben 4 hoge torens met muren waarbinnen de tempel zich bevindt. Bij deze tempel, die boven op een berg lag, was tussen de 4 torens een glazen piramide gebouwd met een grote gouden lotusbloem op het dak. De binnenkant was nog erger, het goud schitterde je van alle kanten tegemoet. Voorbijlopend aan het grote, glinsterende altaar krijg je het gevoel of ze hun geld niet beter konden uitgeven. We werden aangesproken door een volgeling, die ons naar een aparte voorlichtingsruimte bracht. Of we niet lid wilde worden of een donatie wilde maken. Een gedeelte van het geld wordt dan gebruikt om weeskinderen eten te geven. Ik denk dat ze van de rest nog wat gouden beeldjes wilden laten gieten.
Dit aanbod vriendelijk afwijzend probeerde ik gebruik te maken van het feit dat we in een voorlichtingskamer waren.
"In what way is this movement connected to the Hindu religion?" vroeg ik de voorlichter.
" It's a long story" was het antwoord.
"Ah"

Na dit verlichtend gesprek besloten we de tempel te verlaten, maar dat was nog niet zo makkelijk als het leek. Het enige pad naar de uitgang was een vastgestelde looproute door vele zalen en winkeltjes waar verlossing te koop was. Krischna beeldjes, T shirts, schilderijen, CD's, DVD's, fontijntjes, kettingen, kaarten, te veel om op te noemen. De route eindigde in een groot restaurant. Dit leek meer een religieus winkelcentrum dan een tempel.

De kleinere 'Bull temple' beviel ons wat beter, ook omdat hier nieuwe auto's een brommers door een priester gezegend kunnen worden. Hij zwaait wat met een boterlampje rond, gooit een kokosnoot voor de auto en voila, een gezegend vehikel. Dit zou wel kunnen verklaren waardoor we in dit land nog weinig ongelukken hebben gezien.

Uiteindelijk zijn we 4 dagen in bangalore gebleven, voornamelijk omdat hier een jurk en pak gemaakt zijn. Het was niet helemaal de bedoeling om dat hier al te doen, maar we kwamen voor een prikkie een mooie lap zijde tegen die we niet konden laten liggen. De kleermaakster was zeer ervaren in europese mode en met haar is de jurk ontworpen. Omdat ik er niet in mijn zwembroek naast mocht staan is er een lap linnen aangemeten om mijn toga van te maken.

Na Bangalore hebben lange treinreizen ons langs Madurai en Tricky gebracht, waar we niet helemaal van hebben kunnen genieten. Het was erg warm en ik werd ook nog eens ziekjes. Je hebt gevoel voor humor nodig om van India te genieten, maar als je niet helemaal in orde bent gaat werkelijk alles je tegenstaan. Gelukkig zijn was ik er weer bovenop toen we aankwamen in de kustplaats Kanyakumari, en hier hebben we nog 2 dagen uitgerust van een aantal korte nachten en lange reizen. Inmiddels zijn we terug in Trivandrum, en vanavond vertrekt ons vliegtuig naar Bali...

We hebben er wederom zin in! Eindelijk iets anders dan kip op het menu.

De kunst van afdingen

Het spoor eindigt in Ooty en de bus is de enige manier om aan de andere kant de berg af te dalen. 36 haarspeldbochten gooien ons van links naar rechts in onze stoelen, om na 2 uur, 1000 meter lager een fatsoenlijke weg te bereiken. De route naar de volgende stad leidt langs hetzelfde 'national park' dat we gisteren ook bezocht hebben, en nu zien we meer dieren dan de dag ervoor. Kuddes olifanten en herten kijken ons na vanuit de bosjes als we onderweg gaan naar Mysore.

De drukke stad Mysore geeft ons al iets meer het gevoel in India te zijn. Ondanks het drukke verkeer, de vele bedelaars en lastige straatventers heeft de stad een ontspannen sfeer en het is 1 van de leukste plaatsen waar we geweest zijn. De stad is rijk aan cultuur en historie met prachtige beelden, tempels en het beroemde paleis van de sultan.

Na een korte wandeling door de stad besluiten we het paleis te gaan bezoeken, eenmaal aangekomen bevinden we ons echter voor een gesloten hek. We bevinden ons aan de verkeerde kant, weten enkele koetsiers. Trots wijzen ze naar afgebladderde houten koetsjes met even oude magere paardjes ervoor.
"Need a ride?"
"No thank you, we're walking"
"But is 5 km"
We hebben onderhand genoeg ervaring om te weten dat indiers slecht zijn in het schatten van tijden en afstanden, draaien linksom en wandelen verder. Na een paar minuten zijn we op de hoek van de omheining en kunnen we rechtsaf verder, waar we uitkomen bij een grote poort. We weten dat de ingang pas om de volgende hoek is maar lopen even naar het hek om wat foto's te maken.
Direct worden we te woord gestaan door een vriendelijke man die ons van alles over het paleis verteld, maar goh, we hebben wel pech want het paleis is vandaag gesloten...
"What are all those people doing there?" vraag ik hem, terwijl ik door de telelens naar het paleis kijk. Het is een drukte van jewelste.
"Euh, they are cleaning for the concert tonight, but i can take you to the temple in my tu..."
Lachend lopen we verder naar de ingang en kopen een kaartje.

Het bezoek is meer dan de moeite waard, het paleis is versierd met houtsnijwerk, glas in lood, mozaiekvloeren, gouden deuren en prachtige wand en plafondschilderingen. Het enige nadeel is dat het zo druk is dat je bijna constant meegevoerd word en nergens lang naar kan blijven kijken. Dan duikt er namelijk een soort verkeersregelaar op die op een fluitje blaast en gebaart dat je door moet lopen.
Het idiote is dat india niet zonder deze figuren kan. Ze zijn er bij het instappen bij de treinen en het inparkeren van auto's en zelfs in sommige winkels. Indiers hebben nooit geleerd rekening te houden met elkaar en als ze niet door een fluitje tegengehouden worden lopen ze elkaar gewoon onder de voet.

De lokale markt die we na het paleis bezoeken is een bonte mengeling van geuren en kleuren, en erg gezellig. Al snel worden we aangesproken door een klein opdondertje die ons wel wil laten zien hoe wierrook gemaakt wordt. Natuurlijk belanden we in het wierrook en geuroliewinkeltje van zijn vader, waar we even praten onder het genot van een kopje thee. De verkooptechniek is om je tijdens dit kopje thee in te smeren met enkele luchtjes en uit te vinden wat je lekker vindt. Omdat we de boot af houden wordt er van alles geprobeerd totdat we, ruikend als een overrijpe fruitmand, kunnen ontsnappen.

Dwalend over de markt vinden we ons weer terug in een drukke straat, het is inmiddels donker en hij is feestelijk verlicht en vol met mensen. De verlichting is ter ere van een festival met als hoogtepunt een gratis concert in het paleis, dat eveneens verlicht is.
Als echte hollanders in een land waar iedereen je geld wil ontfrutselen is iets 'gratis' natuurlijk een must. We laten ons meevoeren met de uitgelaten massa en belanden weer op de plek waar we die middag zijn begonnen.

Ik kijk even rond om een plekje voor een leuke foto te vinden en raak Inge uit het oog. Als ik haar terugvindt staat ze te praten en te lachen met een klein meisje. Ze heeft inmiddels een Hindu decoratie op haar voorhoofd en het meisje maakt bloemen in haar staart vast.
"Kost dat?" vraag ik lachend
"Niets" zegt ze quasi verontwaardigd "heb ik gekregen".
Ze babbelen samen door terwijl ik verder loop voor wat andere foto's. Er zijn een aantal tribunes opgesteld voor het concert welke ik niet op de foto wil hebben en ik ga verder richting het hek dat vanmiddag gesloten was. Loerend door de lens hoor ik opoeens Inge weer achter me.
"No, I don't want it"
"Only 50 rupees!" gilt een jong ventje die haar een bamboefluit voorhoudt en er op blaast. Het ding is foeilelijk en vals.
"No" zegt ze kordaat, terwijl ze naar me toe loopt. Ze houdt een grote heliumballon vast.
"eh... dat?" zeg ik, verbaasd wijzend naar de roze gele bal die boven haar hoofd bungelt.
"Ook gehad, van een ander meisje"
"30 rupees" gilt het kereltje er door heen.
"Hij begon bij 100" meldt ze lachend.
We lopen verder naar de uitgang, de mini venter in ons kielzog.
"10 rupees!". Hij begint al schor te worden.
"Die wordt ook niet rijk zo" zegt Inge, draait zich om en geeft hem de ballon.
Terwijl hij verbaasd omhoog staart vluchten wij het terrein af.