een knallend uiteinde?

Hallo luitjes,

Voor degene van jullie die ongerust zijn over het opgevoerde vuurwerk in Bangkok, wij lagen te slapen...

In ieder geval gaan we onze planning voor vanavond even herzien bij diner en een biertje. Wij wensen jullie een prettige jaarwisseling toe en en alvast het beste voor 2007!!!

Groeten van Mark en Inge

Een paar dagen brommen

Het is alweer een tijdje geleden dat we vanuit Kuala Lumpur in de bus stapten naar Pulau Pangkor. Er gaat natuurlijk niets boven een goed georganiseerde reisplanning, en toen we s'morgens de door ons geresereerde bus niet inmochten omdat hij vol was viel er al een deel van onze planning in het water. Het door mij geuitte verzoek er dan maar iemand anders uit te pleuren werd niet beantwoord en zo mochten we anderhalf uur wachten op een vol busstation.

Gelukkig zijn we nog wel dezelfde dag aangekomen op het eiland en hebben intrek genomen in een kleine bungalow met TV en de starmovies zender(de meeste TV's tonen alleen maleisie 1&2). De 3 dagen die we op dit eiland verbleven hebben we voornamelijk doorgebracht in dit bungalowtje, slapend en TV kijkend. Gelukkig was er ook niet meer te doen dus we hebben niets gemist.

Het kleine, bijna verlaten Pulau Pangkor is een heel contrast met Pulau Langkawi, waar we daarna naartoe gaan. Dit eiland is veel groter en (heel belangrijk) belastingvrij. Bij aankomst hebben we onszelf dan ook verzekerd van een slof sigaretten en en fles wodka, waarvan de laatste het eiland niet verlaten heeft.
Op Langkawi kunnen we onszelf goed vermaken, we huren een brommer bij 2 hoofddoekjes en knallen over het eiland. Het grootste aquarium van Azie, een vogelpark en een waterval zonder water, wij bezoeken ze allemaal. Ubertoeristen ja!
Het enige nadeel van tropische eilanden is dat het er soms regent. Hard regent. Heeel erg hard regent.

Regen vinden wij geen probleem als je op de veranda de wodka van kant maakt maar op een brommer aan de andere kant van het eiland is een ander verhaal. Na 30 minuten tropisch begoten te zijn rijden naar het winkeltje waar we de brommer hebben gehuurd, omdat hier ook onze was gedaan werd. Als we het winkeltje binnenstappen worden we begroet door 2 verbaasde blikken. Terwijl het water uit mijn broek via de slippers op de witte tegelvloer stroomt vraag ik of onze kleren al droog zijn. Het antwoord bestaat uit 2 hard lachende hoofddoekjes, die daarna hun excuses aanbieden, 2 seconden hun mond kunnen houden en weer in de lach schieten. Beleefd glimlachend pak ik de doorweekte zemen lap die eens mijn portomonee was en leg wat geld op tafel. Het geproest aan de andere kant van de balie houdt niet op, aan het biljet wat ik uit mijn portomonee trok kleeft al het andere geld, wat visitekaartjes en een bankpas.

Inge neemt de droge kleren in ontvangst en teruggekomen bij de bungalow ervaren we weer even dat nederland gevoel, een warme douche na zeiknat te zijn geregend...

Na een paar dagen zijn we vertrokken uit Maleisie en omhooggekropen Thailand in. Het bier is hier namelijk goedkoper. Wij bevinden ons nu bij Phuket, en hebben gisteren met JJ en Nikki een heuse kalkoen verorberd. We snorren hier ook wat rond op brommertjes en bezoeken vanavond de Tsunami memorial. Schijnt vrij indrukwekkend te zijn. Daarna vertrekken we naar Bangkok voor oud en nieuw en daarna...... Dat laten we jullie nog wel weten!

Kerstmuts

oei...

Eigenlijk moet er weer een verhaaltje op deze site gegooid worden maar we zijn te veel aan het relaxen in Phuket!

We willen jullie allemaal gezellige kerstdagen toewensen en iedereen een paar kilo extra. Wij nemen het er hier lekker van, doen jullie maar hetzelfde!

***Speciale vermelding***
Vandaag is ons kerstkindje Ria jarig, hoera! Maak er een leuke dag van met die lange dwaas, dan zorgen wij volgend jaar weer voor het amusement.

Fijne dagen iedereen!!!

Mark en Inge

Een echt online fotoalbum...

Jawel lieve lezers,

Met dank aan ex-collega en hopelijk ooit ook wereldreiziger Joost is er een echt online fotoalbum beschikbaar.

Kijk in het rechtergedeelte onder 'Links' en klik op 'Fotoalbum 1' voor onze laatste plaatjes.

Gegroet en veel kijkplezier!

Mark & Inge

Fotosessie

De fotosessie is gemaild, en als het meezit komt er ook een linkje waarop ze te zien zijn.

Het mailtje is ongeveer 5 mb groot, dus even geduld als je hem ophaalt!

Lang zullen ze leven!

Op 12 december is ons (schoon)moeder jarig, hoera! Volgend jaar zijn we er weer gewoon bij moeders!

Op 13 december wordt Rob weer een jaartje dementer, ook alvast gefeliciteerd jongen!

Bescheten

Regen.Veel regen in de Cameron Highlands.

Ons onderkomen in de Cameron Highlands bestaat uit een kamertje in een oude legerbarak en is niet erg gezellig, maar gelukkig wel waterdicht. Samen met JJ en Nikki verkennen we de prachtige theeplantages die in de regen niet echt tot hun recht komen. Wij, ervaren reizigers, zijn volledig waterdicht ingepakt in onze regenjasjes, rugzak voorzien van een waterdichte hoes. Nikki heeft een zojuist aangeschafte poncho aan die haar drooghoudt. JJ staat in zijn korte broek en t shirt doorweekt onder een boom, maar beweert dat hij het lekker vindt... Een echte amerikaan.

De huizen die in de omgeving staan van ons guesthouse zijn gebouwd in een soort oosterijkste stijl, wit met zwarte balken. Dat komt wel een beetje vreemd over in maleisie. In ieder geval heeft de Cameron Highlands ons niet veel meer te bieden en vertrekken we met zijn vieren naar Taman Negara, het tropisch regenwoud en nationale park.

Onderweg wordt de chaffeur grondig uitgehoord door JJ, die eigenlijk de hele dag door praat. Op die manier heb je ook geen radio nodig :) De man was vroeger een gids in het tropisch regenwoud rond de Cameron Highlands, dat nu volledig gekapt is en bestaat uit palmboom plantages. De palmboom schijnt een olie op te leveren die op veel manieren gebruikt kan worden, maar het doet het uitzicht geen goed.
Bij de lunchbreak worden we voorzien van een andere bus met een andere chaffeur, die ook op de pijnbank gaat. Deze vrolijke indier bestiert zelf ook een palmboomplantage en verteld lachend over de cobra's die regelmatig in tweeen worden gehakt bij het oogsten van de vruchten.

De laatste wissel van chaffeurs levert ons een oude chinees op, die denkt dat hij coureur is. Onderweg naar het regenwoud scheurt hij dwars door groepen apen en koeien, zonder af te remmen. Wederom zijn we blij dat we op de plaats van bestemming zijn gekomen.

Onze eerste dag in het regenwoud maken we een wandeling over de beroemde canopy walkway, een systeem van hangbruggen tussen de boomtoppen van het tropisch regenwoud. Een erg leuke ervaring,en terwijl mijn hoogtevrees niet over lijkt te gaan hobbelt Inge vrolijk over de wiebelende hangbruggen.
'Leuk he, hier'.
'J j ja schat'

Daarna een flinke klim naar een uitzichtpunt ergens boven op een berg waar we even uitpuffen. Op de weg naar beneden besluiten we een route te volgen die op het fotocopietje staat die we bij het hotel hebben gekregen. Het feit dat het een veel minder duidelijk pad is duidt erop dat weinig mensen dit pad nemen, en een uur later begrijpen we waarom. Het pad is moeilijk te volgen, we moeten kleine beekjes over, en via boomwortels vertical stukken opklimmen. Maar het hoogtepunt is bereikt als we omsingelt worden door bloedzuigers. Ze zien er eigenlijk heel grappig uit, het zijn kleine wormpjes die op hun achterpoten?(die hebben ze niet maar kan het niet anders uitleggen) staan en als ze je ruiken keren hun kopjes jouw kant op en komen ze als rupsjes naar je toekruipen. Het wordt minder grappig als ze met een aantal tegelijk je schoenen opkruipen, maar we hebben ze er gelukkig allemaal af kunnen slaan.
JJ is wel te pakken genomen, altijd handig iemand bij je te hebben die op een of andere manier het bokje is...

Als na 2 uur ik ook begin te twijfelen of deze route wel zo'n goed idee was, horen we weer geluiden uit de bewoonde wereld en zijn we weer terug waar we begonnen.

De volgende dag staat er een grot op het menu, en bij het zien van de ingang besluit Inge niet mee te gaan. Scherpe rotsen moeten overwonnen worden om naar binnnen te komen en het is er donker, vochtig, krap en smerig. Ik vond het geweldig!!
Kruipend door gaatjes waarin mijn borstkas samengedrukt werd, gehurkt en gebukt op handen en voeten over een ondergronds beekje kruipen om uit te komen in een grot vol vleermuizen die als beloning op je shirt schijten. Guano everywhere!!

Smerig en voldaan een douche genomen, lekker uit eten geweest en een biertje gehaald. Nu zijn we weer terug in Kuala Lumpur voor een beetje beschaving, en als alles volgens plan gaat gaan we overmorgen naar Melaka.

Onze plannen staan weer op losse schroeven, we denken erover om kerst en oud en nieuw met JJ en Nikki in Thailand te vieren, maar het is nog niet zeker. We houden jullie op de hoogte.

Dank u sinterklaasje

'You want to rent motorcycle?'
'Yeah, how much?'
'45.000'
'Does that include insurance?'
'Oh, you don't need that. Nothing happens here.'

Hmmm. Dus op een brommer zonder verzekering snorren we door de rijstvelden van Ubud op zoek naar een mooi stukje houtsnijwerk. Terwijl ik me concentreer op het redelijke asfalt en de andere verkeerssdeelnemers ontwijk, geniet Inge achterop van het uitzicht. We vinden onze souvenier in een achteraf tentje dat volledig verlaten is. We besluiten niet om het gewoon maar mee te nemen en 10 cent achter te laten maar keren een uurtje later terug om met de eigenaar te bekvechten over de prijs. Nadat de deal gesloten is rijden we samen met het stuk hout terug naar onze kamer met uitzicht op de rijstvelden.

Na Ubud bezoeken we Dreamland, dat aangeraden werd door Juliane. Het is een afgelegen stukje strand met primitieve hutjes en hostels, een mooi wit strand en grote golven. Het is voornamelijk bekend als een echt surfersparadijsje, en omdat wij niet surfen is er eigenlijk niets te doen dan bier en cocktails drinken met een lekker hapje. Erg vervelend ja.
Na 1 dag houden we het voor gezien en keren we voor de laatste dag weer terug naar Legian. Nog een kopje cappucino genutigd in het Legian Beach hotel en herinneringen opgehaald in het kappelletje waar we op 16 oktober in den echt zijn verbonden.

Op 4 december wandelen we door de pier ons gloednieuwe, met leren stoelen uitgevoerde Airasia toestel in. Maleisie, here we come.

Helaas kan Inge sinds haar terugvlucht vanuit Cambodja niet echt meer genieten van vliegen en begint ze mij onderhand ook aan te steken met vliegangst...(de vlucht met de flying monkees heeft ook niet echt geholpen). Gelukkig worden we gerustgesteld door JJ (Jeffrey) uit de USA, die naast ons zit. Hij verteld ons geanimeerd over de oprichter van DHL, die 4 vliegtuigongelukken overleefde.. (nice try JJ). In ieder geval is het weer een vlekkeloze vlucht die ons heelhuids naar Kuala Lumur brengt. Samen met JJ en zijn vriendin Nikki gaan we naar een guesthouse waar hij altijd naar toe gaat in Kuala Lumpur 'the red palm', een echte aanrader zegt ie.

Vreemd, maar hij had gelijk. Een supergezellig plekkie in het hartje van KL dat wordt bestierd door Sofie, een lief klein vrouwtje waarbij je je echt thuis voelt. Kleine slaapkamers en een gezellige gezamelijke huiskamer met een TV die ook niet in het slaapkamertje zou passen.
Heerlijk ontspannen!

Omdat sinterklaas hier niet komt besluiten we onszelf even te verwennen met een nieuwe outfit voor Inge en een nieuwe lens voor de camera(een sigma 17-70 DC voor mij dus).Katsjing!!.
Om dit fijne speeltje uit te proberen gaan we die avond naar de Petronas Towers, samen met JJ, Nikki en een engelsman uit Manchester die zo'n zwaar accent heeft dat ik geeneens zijn naam heb verstaan. Dit ongelooflijk mooie gebouw wordt door het mannelijk gedeelte van het gezelschap uitgebreid op de foto gezet (60 foto's), terwijl het vrouwelijk gedeeltje er gezellig keuvelend achteraan hobbelt.

Naast de prachtige Petronas Towers en the red palm biedt Kuala Lumpur gezellige straatjes vol met eettentjes, overvolle shoppingmalls en elke middag om een uur of 5 een echte tropische regenbui.
We vinden het echt een fantastische stad!

Vanuit KL zijn we nu vertrokken naar de Camaron Highlands, vanwaar dit verhaal ingetypt wordt. Binnenkort duiken we de jungle in van het oudste regenwoud ter wereld en als we de bloedzuigers van onze benen hebben getrokken zullen we hier weer een berichtje achterlaten. Tot dan!

***Foto's***
Hier bij blogger kunnen wij de foto's slecht posten, en dus gaan we over enige tijd proberen om een aantal mooie plaatjes via e-mail te verzenden. Als je deze wilt ontvangen, stuur dan even een mailtje naar markdeslager@gmail.com vanaf het adres waar de foto's naar toe kunnen.
Hopelijk gaat dat beter dan op deze website...