Leren vliegen

Met chirurgische precisie plaatste hij het mes en oefende voorzichtig druk uit. Concentratie was op zijn gezicht af te lezen, het mes controlerend tijdens de snijbeweging. Ondanks de warmte zweette hij niet, het was niet de eerste keer. Met een blik van voldoening keek hij hoe het mes het einde bereikte en een plakje wortel bij de andere 3 op de snijplank viel.
Hij was 5 minuten bezig met 4 stukjes, op elk bord lagen 10 stukjes en er waren 6 borden.
We zijn in de keuken gaan kijken omdat het zolang duurde, en hebben uiteindelijk anderhalf uur op ons eten gewacht. Er waren 3 van dit soort 'koks' aan het werk, wij waren de enige gasten in het restaurant, en het was na zolang wachten nog steeds niet lekker. Het meisje dat ons dit restaurant aanraadde wist ook nog een leuk hotel. We hebben het nooit gezien.

Op de stad Ende na is Flores heel goed bevallen. Het eiland bestaat uit messcherpe bergen en valleien, dicht begroeid met vele watervallen en afgronden. Natuurlijk hebben ze op deze steile hellingen ook rijstterassen kunnen aanleggen, op een of andere manier gaan dat uitzicht nooit vervelen. Boven op de vulkaan Kelimutu hebben we de beroemde meren met 3 kleuren bezocht, gedwaald door lokale rieten dorpjes, gezwommen onder een waterval en gebaad in thermische bronnen.

Vanuit Flores vliegen we terug naar Denpasar op Bali. Voor deze vlucht vertrouwen we ons leven toe aan de chimpansees van Transnusa, die hebben leren vliegen bij dezelfde organisatie als de buschaffeurs uit India. Als we vaart maken om op te stijgen verliezen we een paar vullingen van het gerammel en vallen er enkele bagagekleppen open. Dit kan liggen aan het asfalt van het vliegveld dat lijkt of het gemaakt is van kinderkopjes of aan het vliegtuig, maar omdat de stewardessen hun parachutes nog niet aangetrokken hebben doen we maar of het zo hoort. Even later komen we weer zwabberend tot stilstand op een identieke landingsbaan.
Dankzij een tussenlanding in Maumere mogen we de pret 2 keer meemaken voor de prijs van 1 en stijgen we weer op.
Eindelijk tot stilstand gekomen tegen een catering truck op het vliegveld van Bali is er geen applaus. Er is gejuich! Passagiers feliciteren elkaar uitbundig, stewardessen vallen elkaar in de armen en 1 van hen verdwijnt met de piloot in het toilet.

3 dagen later brengt Airasia ons vlekkeloos in leren stoelen naar Jakarta. Hier zijn we erg blij mee omdat zij ons ook naar en door Maleisie gaan vliegen. In Jakarta brengen we 1 nacht door in een kamertje wat net zo goed een bezemkast had kunnen zijn, als er tenminste geveegd was.
Snel weg met de executive sneltrein naar Yogjakarta, waarvoor we eigenlijk naar Java gekomen zijn. Omdat vliegen op Yogjakarta meer dan 2 keer zoveel kost hebben we deze omweg gekozen en met de trein zien we ook nog een stukje van het land.

Bij de Borobodur worden wij meer op de foto gezet dan de tempel zelf en worden we door een schoolmeisje met haar 3 man sterke cameraploeg geinterviewed. Het leek er even op dat hier nog nooit blanken geweest zijn maar als we de lunch proberen te betalen met 3 kralen en een spiegeltje vallen we door de mand. Toch maar 50 cent neergelegd. Daarna nog de prachtige Prahmbanam tempel bezocht, die na de vorige aardbeving ontoegankelijk is verklaard. Als je van veraf kijkt heb je tenminste geen last van alle details, zullen we maar denken. De indrukwekkende vulkaan die als laatste op het menu staat (naam vergeten) is onzichtbaar door de bewolking. (Touroperators willen geen verantwoordelijkheid nemen voor de weersomstandigheden, belachelijk!)

Gelukkig doet de Bromo vulkaan het beter. Na een wilde jeeprit naar het uitkijkpunt op 2500 meter hoogte, komt de zon op en toont een oranje wolkenmassa onder ons. Als de zon verder stijgt en het warmer wordt lossen de wolken op en komt de stomende krater van de Bromo tevoorschijn, een indrukwekkend gezicht. Het commentaar van Inge bij deze vulkaan die al meerdere malen steden van de aarde geveegd heeft: 'ik had hem toch groter verwacht'.

Hiep hiep hoera!!

Vandaag (bij ons 18-11-2006) is Jurre jarig en wordt hij 12 jaar.

Van harte gefeliciteerd, wij zijn al naar de MC Donalds geweest om het te vieren.
Volgend jaar zijn we er weer bij.

Geniet van je 12e verjaardag!

(Oom) Mark en Tante Inge

**Speciale vermelding**

Anoeska, gefeliciteerd met de geboorte van Amy. We hopen dat alles goed gaat en komen een keertje langs als we weer in de buurt van Nederland zijn!

Even Tussendoor

Het is alweer even geleden sinds ons laatste bericht, maar de schoonheid van het eiland Flores blokkeert waarschijnlijk elke internet verbinding.

We zijn nu terug op Bali en gaan zometeen op zoek naar een betrouwbaar en goedkoop toertje naar Java. Wellicht dat we jullie nu nog even kunnen vermaken met enkele foto's.

Het hele bruidsgezelschap, deze hadden we eerder niet kunnen uploaden










De wachtrij bij de Pelni Ferry in Bima










Zonsondergang gezien vanaf ons balkon in Luaban Bajo, Flores










Komodo varaan in actie










Eilanden in Komodo National Park

De blauwe droom

Eindelijk.
Eindelijk blauw, eindelijk fris en warm tegelijk, eindelijk weer zweven. Ik kijk naar mijn spaanse buddy die tobt met het klaren van zijn oren en zak langzaam naar beneden. Aan de oppervlakte is Inge aan het snorkelen, ik herken haar bikini...

Het duiken op het wrak van de HMS liberty in Amed was leuk, het duiken op de Gili’s was ondanks het gezelschap van een whitetip reefshark teleurstellend maar dit is paradijs. Komodo National Park.

De eerste duikspot is een klein rotsje dat mischien een meter of 4 boven het water uitsteekt, het is er dor en droog. Onderwater is het echter een feest van leven. De met kleurijke koralen begroeide rots oogt onbeschadigd, vele grote en kleine vissen ploeteren in de sterke storming en een schildpad wappert rustig voorbij. We dalen af door een uitsparing in de rots, de schoorsteen genoemd. Op 25 meter zwemmen we eruit, het grote blauwe niets in om zigzaggend langs de rotswand weer rustig naar boven te gaan. Aan beide zijden van de rots veroorzaakt de sterke stroming draaikolken, waar we uit de buurt moeten blijven. Luchtbellen van een onvoorzichtige duiker die iets te ver van het rif afwijkt worden mee naar beneden gezogen, hij kan gelukkig aan de storming ontsnappen. Het is onmogelijk om te beschrijven hoe mooi het onderwaterleven hier is. Onmogelijk.
Na 45 minuten zijn we weer aan de oppervlakte, moe maar voldaan.

Onderweg naar de volgende duikspot varen we over spiegelglad water, als onze divemaster plots brult ‘grab you mask, snorkel and fins and hit the water!! Manta’s wihaa!’
Ik kijk hem verbaasd aan.’What?’
‘Manta’s, get in the water idiot’ lacht hij.
Snel doen we de spullen aan en springen in het water. 5 meter onder ons glijdt, als een schaduw, sierlijk een grote manta voorbij.

Hij zwemt langzaam en we kunnen hem makkelijk bijhouden, hij heeft niet in de gaten dat we er zijn. Helaas zijn deze nog niet volgroeid, ze zijn nog maar 4 meter groot in plaats van 6. Na een tijdje sla ik met mijn armen op het water, de manta kantelt enigzins, komt iets naar boven en kijkt in onze richting. Op dat moment krijst er een andere onder hem door en zwemmen ze snel samen weg. Waanzinnig!

De volgende duiklocatie is manta reef, en na stevig tegen de stoming in peddelen worden we weer beloond met een aantal sereen voorbij vliegende manta’s, nu kan ook de witte kleur van de buik me niet ontgaan. Enkele kleinere eagle rays brengen ook nog een bezoekje, ze zijn nieuwsgierig naar onze luchtbellen.

De laatste locatie van die dag heet ‘the launch’ of ‘airstrip’ en al snel wordt duidelijk waarom. Eenmaal op diepte worden we gegrepen door de stromig en over het langgerekte rif gelanceerd. Het is een ongelooflijk leuke duik, vliegend over koralen en langs schilpadden. Ik hoor wat geneurie achter me, en wordt ingehaald door Rob en Nick. Ze hebben 1 arm naar voren gestoken en brullen keihard het deuntje van Superman door de ademautomaten. Ik moet zo hard lachen dat mijn masker volloopt met water.

De volgende dag hebben we Rinca bezocht, om even de beroemde Komodo varanen te bekijken. Grote beesten, maar wel een beetje saai. Gelukkig heb ik daarna nog 2 duikjes gemaakt, terwijl Inge aan het snorkelen is. Ze heeft een broek aan omdat ze de vorige dag haar billen heeft verbrand.

Moeilijke duikjes in Komodo, maar wel on-ge-loof-lijk mooi.

The love boat

Bali werd steeds kleiner toen de pont naar Lombok eenmaal op gang kwam. We zijn onderweg naar Gili Trawangan, een klein eilandje boven Lombok. Het staat bekend als een rustig plekje om te snorkelen, duiken en cocktails te drinken. In anderhalf uur kan je het helemaal rondlopen.

Het laatste stukje van de reis stuiteren we in een klein vissersbootje over de zee, tot onze vrolijke kapitein het schuitje op het witte zand laat vastlopen. Opgelucht stapt Inge het bootje uit, haar reispillen hebben haar er maar net doorheen gesleept.

Het leven op dit eiland lijkt in niets op de rest van Indonesie. Er rijden alleen maar paardenkarretjes, er is geen politie en iedereen is ‘laid back’. Bij het guesthouse, dat helaas naast de moskee staat, ontmoeten we Rob en Luciana. Rob komt uit Canada en werkt in India in de olieindustrie. Zijn vriendin Luciana heeft hij meegenomen uit Argentinie en haar vurige karakter veroorzaakt regelmatig verhitte discussies in het spaans. Dit heeft misschien ook te maken met het feit dat Rob sinds hij is aangekomen op dit eiland alleen maar ligt te blowen. Op dit maffe eiland staat op grote borden aangegeven waar je wiet en magic mushrooms kan kopen.
Na een paar dagen vertrekken zij naar het eiland Flores en 2 dagen later besluiten wij het voorbeeld te volgen.

We maken eerst nog even een tussenstop van een dag in Mataram, de hoofdstad van Lombok, en maken een toertje langs de lokale bezienswaardighden. Onderweg komen we een soort optocht tegen wat volgens onze gids een balinese bruiloft is. Inge springt uit de auto om even een paar foto’s te maken en ik blijf zitten, het is gewoon te warm. Als ze na 5 minuten nog niet terug is ga ik even een kijkje nemen, en vind haar terug tussen de gasten van de bruiloft. Ze was uitgenodigd om de ceremonie mee te maken en samen hebben we er nog een paar leuke foto’s gemaakt.

Teruggekomen in het guesthouse ontmoeten we Juliane, een duits meisje dat hier een half jaar in een weeshuis heeft gewerkt. Zij spreekt de lokale taal en is ook onderweg naar flores, dus besluiten we samen op pad te gaan. Wij waren van plan om met de bus naar Flores te gaan, een lange vervelende reis van ongeveer 2 dagen. Juliane verteld ons over de Pelni Ferry waar zij mee gaat, en die ook in 2 dagen rustig naar Flores vaart. Het lijkt ons een wat luxere methode dus stemmen we in om mee te gaan.

De Pelni Ferry is een oud cruiseschip dat zijn route vaart tussen de verschillende eilanden van Indonesie. Het komt ongeveer 1 keer in de 2 weken dus we hebben mazzel dat hij toevallig langskomt.
Als we opstappen zijn we verbaasd over hoeveel mensen er op de boot stappen en hoeveel troep ze meenemen. Later ontdekken we dat dit nog maar een rustige haven was...
Na 3 uur in de rij staan voor een kaartje hebben we gekozen om niet de goedkoopste plaatsen te nemen maar een 2e klas hut te kiezen. Het was een goede beslissing. De budget reizigers liggen met zijn allen op het dek, door en over elkaar heen met kinderen en hele families. Wij hebben een plaats in hutten met 4 slaapplaatsen, douche en toilet. Omdat het toch een islamitisch land is mogen mannen en vrouwen niet samen in 1 hut. Inge en Juliane hebben samen een hut voor zichzelf, ik lig met 3 vriendelijke maar onverstaanbare lokalen op een kamer.

De volgende ochtend zien we hoe een drukke haven er uit ziet, als we aan leggen in Bima. De hele haven is 1 grote mensenmassa, die grote zakken uien, dozen met spullen en kinderen de boot in sjouwen. De man die ons van koffie voorziet verteld dat de boot ontworpen is voor ongeveer 1500 mensen, maar dat het totaal na deze haven ongeveer 3500 is. Het inladen duurt ongeveer 5 uur, waarin we voelen dat de toch wel zeer grote boot een paar graden uit het lood is gaan hangen. We hopen dat deze 'love boat' geen 'Titanic' wordt. Het dek is een ongelooflijke chaos van mensen, platgetrapt eten en zakken rotzooi. Het stinkt nogal maar als we naar de mensen kijken zitten die te lachen alsof ze op schoolreisje zijn. Wij brengen de rest van de reis maar door in het restaurant en worden 11 uur te laat afgezet in Flores. Het is inmiddels donker en ook in deze haven staan een paar honderd mensen te wachten totdat ze op de boot mogen stappen. Als ze ons in de smiezen krijgen, die drie dappere blanke toeristen die de Pelni Ferry aandurfden, worden we met gejuich en geloei verwelkomt. Bij het hotel ontmoeten we wederom Rob en Luciana, de nederlandse vrienden van Juliane en Nick de droge engelsman die met Rob had gedoken. Het werden zeer gezellige dagen...