hehe daar is ie dan

Iedereen kent het wel, dat misvormde hoopje klei op het aanrecht bij moeders. ‘Moest het nou een asbak zijn of een kommetje?’ vraag ik me af, terugdenkend aan die bewuste dag in de 2e klas lagere school. ‘Kleur zal belangrijker geweest dan vorm’ zeg ik tegen mijzelf, maar de blauwgroene vernislaag vloekt bij het aanrechtblad, keukenkastjes en zelfs de neutrale vloertegels. Als ik me begin af te vragen waarom deze kansloze creatie nog steeds dienst doet in een moderne keuken komt mijn moeder naast me staan, kijkt er ontroerd naar en zegt ‘mooi hé, heb jij vroeger gemaakt…’

Dat gevoel kreeg ik een beetje toen ze me vroeg waar toch de laatste post op deze website bleef, maar omdat er ook van minder partijdige personen verzoeken zijn binnengekomen is hier het toetje van ons snoepreisje, in chronologische volgorde!

Op dit adres kunnen jullie nu een uitgebreidde collectie van onze foto's zien!

http://home.wanadoo.nl/markohlenschlager/
De kwaliteit is wederom niet optimaal, maar anders kon het er allemaal niet op :(

Singapore
Als eerste bezocht en eigenlijk onderaan de lijst van favorieten… Terwijl je hier best een aantal dagen kan rondhangen mist deze stad de Aziatische sfeer met een mix van chaotisch verkeer, rotzooi op straat én in de winkeltjes. Het is een Europese versie van een Aziatische metropool, uitstekend als tussenstop voor een luxe vakantie waarbij je een cultuurshock wil vermijden. Een indrukwekkende stad waar je best lekker kan eten maar wij vinden dat Kuala Lumpur en Bangkok veel meer te bieden hebben.

Sri Lanka
Auw.. De hierboven genoemde cultuurshock komt vroeger of later en wat is daar een betere plaats voor dan de Srileense hoofdstad Colombo. Druk, smerig, arm en tijdens ons bezoek ook speciaal voorzien van soldaten die graag een loop onder je neus proppen. Maar, als je doorreist komt vanzelf de schoonheid van dit land naar voren en tijdens het inplakken van de foto’s komen weer veel herinneringen naar boven die we door de andere landen alweer vergeten waren. We realiseren we ons vooral hoe mooi het hier was. Hier vindt je nog ongerepte natuur met vele vogels, slangen, buffels en dat allemaal in het wild.

Er zijn een drietal aangename kustplaatsen, maar het binnenland is mooier. Een aantal eeuwenoude indrukwekkende bezienswaardigheden, levendige steden, watervallen en fantastisch bergachtig landschap. Het is een prachtig land met vriendelijke mensen waar je aangenaam kan vertoeven, alhoewel het eten niet briljant is.

Het rondreizen kan soms moeilijk zijn doordat plaatsen slecht bereikbaar zijn en je gebruik moet maken van een privé chauffeur, maar over het algemeen kan de trein of bus je aardig rondbrengen. Natuurlijk wijkt de rijsteil in deze landen af van onze westerse maatstaven, maar met een gezond gebrek aan respect voor het (eigen) leven komt het allemaal wel goed.

India
Als je van één land zou denken dat het op een ander planeet ligt dan is het India wel, een land dat je constant op het verkeerde been zet. Wij hebben alleen het onderste, zuidelijke puntje kunnen bezoeken, dat qua landschap veel overeenkomsten vertoont met Sri Lanka. Ook erg mooi dus. Een probleem is dat het land zo groot is, dat je makkelijk een hele dag in de trein zit om alleen maar in de volgende stad te komen.
Maar wat India vooral bijzonder maakt is de bevolking natuurlijk.

Waar vind je een priester die in een lendendoek een tweedehands brommer en het onderstel van een bus zegent met limoenen? India!
Waar vind je een tempel waar mensen als dank voor de goden brandende kokosnoten op de grond smijten? India!
Waar vind je bussen die bestaan uit door verf bij elkaar gehouden roest? U raadt het al, India! Ja, dan is Arriva zo slecht nog niet. Kleinburgerlijk geleuter over veiligheid. Er zit toch een raam in?

Het geloof speelt een heel belangrijke rol in India, en dat uit zich dan ook in vreemde rituelen. Midden in een tempel staat een beschilderde olifant, die je zegent met een tikje van zijn slurf op je hoofd. Natuurlijk moet je wel eerst even een paar Rupiah in zijn slurf steken, die hij handig in een mandje bij zijn geketende poot laat vallen. Het dier zag er in onze ogen licht geïrriteerd uit en wij hebben dit ritueel dan ook maar overgeslagen. Geen risico nemen met dieren die met diezelfde slurf ook bomen uit de grond rukken.

Het communiceren met de lokalen is altijd een uitdaging want zij gebruiken de ‘wobble’. Dit prachtige hoofdgebaar houdt het midden tussen jaknikken en neeschudden en kan één van de volgende betekenissen hebben: ja, nee, misschien wel, misschien niet en ‘ik begrijp u’. Klinkt dat verwarrend? Nou, dat is het ook! Grappig wordt het dan wel als je het uit frustratie zelf ook gaat gebruiken en niemand er iets meer van snapt.

Indiërs zijn overigens behoorlijk ‘in your face!’. Het kan zo maar voorkomen dat je 3 straten lang achtervolgt wordt door een verkoper van panfluiten die een enorm irritant nerveus deuntje speelt, maar hé, je bent toevallig de enige blanke in het dorp en blanken hebben nou eenmaal centjes. Iedereen in India wil die centjes van je en vragen daar ook rustig om. De bewaker van een tempel, een netjes geklede voorbijganger en natuurlijk vrouwtjes met kinderen. Die laatste kunnen ook makkelijk met een groepje 5 minuten lang aan je t-shirt staan trekken, bedelend om geld. Je moet er overigens niet vreemd van opkijken als wel een paar grote gouden oor- en neusbellen in hebben, bedelen is ook een soort sport.

Om in India te reizen moet je afstand nemen en een goed gevoel voor humor hebben, dan kan je er erg van genieten. Als je dit echter verliest dan stribbelt het land behoorlijk tegen. De 2 dagen dat ik er ziek ben geweest waren in ieder geval een drama.

Van alle landen die we hebben bezocht was India de grootste uitdaging, maar ook zeer belonend. Ondanks het hierboven beschreven hebben wij het Indiase volk als zeer vriendelijk ervaren en als ik terugdenk aan dat deel van onze reis kan ik een glimlach moeilijk onderdrukken.

Bali
Vroeger liepen er op Bali 2 mensen rond, een man die een rib miste en een vrouw. Zij hadden altijd goed weer, een lekker strandje en een prachtig bos met allerlei groente en fruit. Één vrucht mochten zij niet eten, Durian. Dat stinkt namelijk ontzettend. Op Borneo mag je het bijvoorbeeld niet meenemen het hotel in, daar heb je gewoon Durian verbodsbordjes. Echt waar. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en op een dag aten zij Durian. Daarna moesten ze naar het Midden-Oosten.

Maar dit terzijde. Bali is een echt paradijsje. Prachtige rijstterrassen, kustlijnen met palmbomen en grond die zo vruchtbaar is dat werkelijk overal prachtige bloemen groeien. Het feest begint natuurlijk in Kuta of het aangrenzende Legian, de grote toeristentrekpleisters van Bali. Voor ons is Legian een bijzonder plekje geworden door onze bruiloft en de fijne tijd die we er gehad hebben met onze gasten, maar eigenlijk is dit stukje van het eiland te toeristisch. Bij vele restaurantjes spelen redelijk goede bandjes, maar als er weer een dronken Australiër gaat meebrallen betaal je de rekening nog voordat de koffie opgediend is.

Het kunstenaarsdorpje Ubud, pittoresk gelegen tussen de rijstterrassen is een heerlijke plek om tot rust te komen, of een brommertje te huren en door het landschap te scheuren. Uit eigen ervaring kunnen wij dan ook melden dat de meest onbegaanbare wegen tot de mooiste plekjes leiden. Aan de noordkant van het eiland ligt het kustplaatsje Amed, afgebakend door een zwart vulkanisch strand. Als de zon onder gaat achter de vulkaan wordt de mooiste sterrenhemel zichtbaar. Nergens anders konden we zo duidelijk de sterrennevel en vallende sterren zien. En naast deze favorieten van ons zijn er natuurlijk veel meer mooie plekjes!

Het is soms wel lastig om op deze plekjes te komen. Bali heeft een soort openbaar vervoerssysteem dat bestaat uit gekleurde minibusjes die tussen individuele dorpjes crossen. Voordat je ontdekt hebt welke je überhaupt moet hebben is de moed al in je slippers gezakt.

De Balinezen weten het trouwens wel… Zij weten dat ze in een paradijsje wonen en de hele dag zijn ze er dankbaar voor. Talloze tempeltjes en altaartjes worden twee keer per dag voorzien van kleine offermandjes met bloemen, koekjes, geld en soms een sigaretje. Alle beelden bij de tempels hebben keurig een geblokt doekje om en een bloempje achter het oor. Volgens mij werkt het nog ook…

Indonesië
Nu zegt u misschien ‘Bali hoort toch bij Indonesië?’ U heeft het goed, maar wij vinden van niet. Bali heeft in onze ogen een ‘status aparte’, en hoort eigenlijk een ónafhankelijk land te zijn. Maar maakt dat Indonesië dan minder aantrekkelijk? NEEN!

Des te meer we van de archipel te zien kregen, des te meer we ons verwonderden over de bijzondere schoonheid van deze vulkanische eilanden. Het kleine Gili Trawangan dat we na Bali als eerste bezochten was een beetje droog maar had witte stranden, blauw water, lekker eten en goedkope cocktails. Het was toch een beetje onze trouwreis dus we hebben het er maar van genomen. Er was ook niet veel anders te doen behalve duiken, maar dat kunnen we niet aanraden omdat al het koraal dankzij dynamietvissen op het eerder genoemde witte strand lag.

Lombok was een stuk groter maar hebben we alleen gebruikt voor de doorreis naar Flores. De ene dag dat we er hebben rondgereden met een privé chauffeur maakte echter wel duidelijk dat ook dit eiland zeker de moeite waard is, helaas is het er niet van gekomen om terug te gaan.

En dan Flores. Met het ‘Komodo national park’ op de drempel is hier genoeg te doen en kan je fantastisch duiken en snorkelen. Vanaf het terras van onze kamer hebben we hier de mooiste zonsondergangen van onze reis gezien. Maar als je Flores verder bereisd om bijvoorbeeld bij de berg Kelimutu te komen dringt de ware schoonheid pas echt tot je door. Het eiland lijkt te bestaan uit enorme rotscherven die door elkaar heen uit het water verrezen zijn. Oerwoud in combinatie met rijstterrassen en inheemse dorpen, het is één van onze absolute favorieten!

Ook Java, geteisterd door te veel rampen en verschrikkingen mocht niet ontbreken. Yogjakarta bleek een gezellige stad te zijn, met riksja’s, kroketten en bitterballen. Die kans hebben wij natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan, alleen jammer dat ze geen mosterd hadden. De Borobudur en Mount Bromo, ze staan in ons geheugen gegrift.

Een aspect waar ik persoonlijk niet naar uitkeek wat het feit dat hier alleen maar moslims wonen. Wij verwachten een streng regime en norse blikken, maar niets blijkt minder waar. Warme vriendelijke mensen bevolken deze eilanden, er is ook nergens zoveel openlijk met mij geflirt door, overigens vrij lelijke, meisjes met hoofddoekjes. Inge had nergens over te klagen natuurlijk.

Maleisië & Borneo
Met een bevolking die bestaat uit Maleisiërs, Indiërs en Chinezen is het hier een gezellige mengelmoes met veel keuzes om de inwendige mens te verwennen. Het machtige Kuala Lumpur, centrum van deze culturele diversiteit, is een bruisende metropool waarin winkelen centraal lijkt te staan. Nog nooit hebben we zoveel winkelcentra bij elkaar zien staan, waar ze overigens niets in mijn maat hebben.

Maleisië herbergt enkele natuurparken met regenwoud dat tot het oudste van de wereld kan worden gerekend. De vorige ijstijd heeft deze delen niet kunnen bevriezen en het laat ons ook niet koud. Het is een bijzondere ervaring om te wandelen tussen de enorme bomen, boottochten te maken of waggelend je hoogtevrees te trotseren op de hangbruggen die tussen de boomtoppen zijn gespannen. Helaas lijkt al dit moois een beperkte houdbaarheidsdatum te hebben en wordt er steeds meer van dit oerwoud gekapt om plaats te maken voor palmboomplantages. Als je de prachtige parken ook wilt bezoeken kan je maar beter haast maken, er wordt jaarlijks bijna 3 procent van omgezaagd.

De kustgebieden van Maleisië zijn ook zeker aangenaam te noemen, maar helaas hebben wij maar een klein gedeelte kunnen verkennen. Het regenseizoen zorgde ervoor dat de eilanden aan de oostkust gesloten waren en ons kustbezoek is dan ook beperkt tot de eilanden Pulau Pangkor en Pulau Lankawi, waar we ons overigens wel prima hebben kunnen vermaken!

Op Borneo is ook veel regenwoud vervangen door rijen symmetrisch geplaatste palmbomen, maar er is nog genoeg te genieten. Natuurlijk hebben Orang Utans en de Probiscus apen (neusapen) ons goed vermaakt maar een hoogtepunt is zeker om een riviertocht te maken door Sakau, een stukje beschermd regenwoud rond een brede rivier. Je hebt weinig kans om hier Orang Utans in het wild te zien, maar als je net na zonsopgang vanuit de boomtoppen bekeken wordt door de neusapen en neushoornvogels en reigers laag overvliegen wil je nog wel uren in het oncomfortabele bootje blijven zitten.

Maleisië is met een rugzak zeer goed te bereizen, luxe touringcars verzorgen de langere reizen op een comfortabele manier en anders biedt Airasia ook snelle verbindingen met diverse luchthavens in dit land. Met al deze luxe is het wel logisch dat het hier wel wat duurder is dan de andere landen die we bezocht hebben, maar dat moet je maar voor lief nemen.

Thailand
Niet op de planning maar toch even langs gewipt, Phuket en Bangkok. Phuket beslaat een vrij groot gebied met een soort Lloret de Mar aan de kust (leuk voor een uurtje) en een wat grotere stad, gescheiden door een bergrug. Leuk om rond te scheuren op een brommertje, maar zorg ervoor dat je er één met goede remmen uitkiest. Ons onderkomen in een vrij goedkoop en netjes hotel had als slogan ‘Discreet en gezellig’… Dat verklaarde waarschijnlijk waarom er altijd 6 meisjes achter de bar stonden van deze tent die eigendom was van een Schot die zijn land ontvlucht was voor de belastingdienst.
‘Stealin’ from the goverment aint really stealing is it, ha ha ha’ bralde hij vanuit het zwembad voordat hij ging uitleggen waar de ‘Girly bars’ waren.

Als we bij Bangkok even buiten beschouwing laten dat we er bijna opgeblazen zijn en een onverlaat onze camera gestolen heeft, hebben we er best genoten. Een bruisende stad waar altijd wat te doen is, van winkelcentra met Lambourgini en Ferrari dealers op de 3e verdieping tot de vele tempels en marktjes. De eerste keer dat we naar Thailand gingen zijn we deze stad na 2 dagen ontvlucht, nu hebben we er met plezier een weekje vertoefd. Na Colombo kan je alles aan denk ik.

Cambodia
Ook een last-minute toevoeging aan onze planning was Cambodja, een land waar Inge al eerder een bezoek aan bracht en weg van was. Na hier 2 weken te hebben doorgebracht kan ik ook zeggen bijzonder gecharmeerd te zijn van dit land. Het gaat er hier allemaal wat primitiever aan toe omdat het erg arm is, en ondanks het gruwelijke verleden vindt je hier een rust en ontspanning die we op niet veel andere plaatsen gezien hebben.
Het toerisme begint hier aan te trekken en dat merk je aan de vele restaurantjes en barretjes, maar nergens wordt het een irritant of overdreven druk. De grote trekpleister Angkor Wat is zeer indrukwekkend, het strand bij Sihanoukville verleidt tot vele dagen luieren en Pnohn Penh biedt genoeg cultuur en vermaak om een paar dagen door te brengen. Cambodja, gewoon doen!

Einde
Zo, dat was een aardig stukkie lezen he? Als je dit leest zijn we dankbaar voor je doorzettingsvermogen en interesse in onze avonturen. Vergeet niet nog even naar de foto's te loeren, wij denken dat jullie je daar ook nog wel even mee kunnen vermaken!

Als je ons met plezier gevolgd hebt en je weet hoe het werkt, laat dan even een berichtje achter. Altijd leuk om te zien wie ons in de gaten houdt!

Een 2e enerlaatste

Voor degene die denken 'wat duurt dat toch lang' is dit een kleine excuusmelding.

Enkele automatiseringsproblemen in huize Ohlenschlager hebben het voorwerk dat gedaan is voor de laatste post vakkundig om zeep geholpen, ik vraag u dan ook nog even geduld.

de enerlaatste

Ons snoepreisje zit er bijna op.. Vrijdag avond vliegen we terug naar het gewone leven, en we kijken er erg naar uit jullie allemaal weer te zien.

Bedankt dat jullie onze avonturen hebben willen volgen en voor de reacties die op deze website geplaatst zijn. Er komt nog een kleine samenvatting over deze 6 maanden en we willen veel meer foto's beschikbaar stellen op het internet, dus als jullie geinteresseerd zijn kunnen jullie nog eens op deze website kijken.

Hopelijk zien we jullie snel!

PS ons vluchtnummer is SQ0324, aankomst 06:25

4WD budget style

Ons geplande verblijf op de Turtle islands viel in het water nadat bleek dat het al 3 weken volgeboekt was... Planning is niet ons sterkste punt gebleken gedurende de afgelopen 6 maanden. Vanuit het grote apenbos Sepilok zijn we weer terug gegaan naar de Kota Kinabalu, vanwaar we terugvliegen naar Kuala Lumpur.

Gelukkig hebben we nog 4 dagen over op Borneo en hoe kan je die beter besteden dat achter het stuur van een huurauto, zelf de wegen verkennend waar weinig reizigers komen. De goedkoopste aanbieding tot onze beschikking is de Kenari, voor maar 20 euri per dag. Deze 'auto' geeft je inderdaad het gevoel dat je in een vogelkooitje zit met een kreukelzone van voor- tot achterbumper. Omdat alle andere weggebruikters in +1500 kilo 4WD de regels aan hun laars lappen lijkt dit ons niet de verstandigste keuze, en we kiezen dan ook voor een iets veiliger sedan. Onze eerste toer leid ons naar 'the tip of Borneo', het meest noord-oostelijke puntje van dit eiland. Natuurlijk vertekken we zonder degelijke kaart van het wegensysteem, de vrolijke dame van het verhuurbedrijf meldt dat het alleen maar rechtdoor is... Right.
Een stuk of 3 rotondes hebben we aantal keer genomen om de juiste route te vinden, een verkeerde afslag leidde ons in een zandbak maar uiteindelijk hebben we de bestemming bereikt. Vanaf de rotsen hebben we een weids uitzicht over de Zuid Chineese zee, met aan beide zijden verlaten witte stranden en helder blauw water. Omdat planning niet ons sterkste punt is kunnen we maar een uurtje van dit paradijs genieten voordat we terug moeten rijden maar in ieder geval hebben we nog iets van het landschap gezien.

De laatste dag willen we naar het stadje Beaufort, Om een grote rivier op te zoeken waar geraft wordt. Als we naar de auto lopen merken we volledig ingeparkeerd te zijn door de venters van de Sunday market, een groep busjes waar geen beweging in te krijgen is. Een ietwat linke route over een hoge stoep en over een afwateringsgeul brengt verlossing, en we vertrekken met onze pas aangeschafte wegenkaart. Op deze prachtige gedetailleerde weergave van het intelligente wegensysteem van Borneo staat een B-weg die naast een spoorweg het pad van de rivier volgt, een ideale route om wat mooie lokaties te ontdekken. De B-weg blijkt iets moeilijker te ontdekken dan verwacht en na een ritje over het rangeer terrein vinden we een weg langs die langs de rails leidt. Zoals jullie natuurlijk begrijpen werdt het een stuiterrit over zand- en modderpaadjes die uitkwam in een granietmijn en hebben we de rivier nooit gezien.
Maar het was het waard voor het gezicht van de man die de huurauto op het vliegveld op kwam halen de volgende dag. In plaats van goudkleurig was de auto roodbruin van de modder, met enige interessante modderhopen in de wielkassen. na een 'Yeah, we got lost' hobbelen we snel het vliegveld in.

De laatste 4 dagen...

We nemen in stijl afscheid van Kuala Lumpur en hebben een kamer geboekt in het Regent hotel, dat voor de prijs verdacht luxe is. Goed, het is 5 keer zo duur als de gemiddelde kamers van het afgelopen halfjaar, maar de deur wordt opengedaan, we hebben badjassen en een koelkast.

Een jarige!!

Eergisteren belde we pa op om hem alvast te feliciteren met zijn verjaardag van gisteren, terwijl hij eigenlijk vandaag jarig is....

Na 33 jaar weet ik dus nog steeds niet wanneer hij precies jarig is maar eigenlijk is het de schuld van Inge want vrouwen zijn veel beter in datums en zo.

Alsnog van harte gefeliciteerd paps, en van de zomer maken we er een leuk feestje van!

(Uit eerbied voor grijze haren die ik zelf ook steeds meer begin te krijgen wordt de leeftijd hier niet vermeld)

Dutch monkees

Sierlijk komt mamma orang utan aanzweven door de bossen, met een kleintje aan haar zij. Ze gaat op het platform zitten, grijpt een tros bananen die daar door de verzorgers zijn achtergelaten en peuzelt ze handig op uit de schil. Een kleine makaak die zo'n snack ook wel ziet zitten komt iets te dichtbij en het blijkt dat orang utans niet altijd lieve aapjes zijn. Ze grijpt hem hardhandig en we horen hem gillen. Met een soepele beweging gooit ze hem van het 3 meter hoge voederplatform af en we zien hem in de bosjes beneden verdwijnen.
Een klein kwartier lang kunnen we genieten van een groepje orang utans dat zich uitleeft op bananen en voor ze weer sierlijk terug het oerwoud inzweven. Samen met een film van de BBC is dit zo'n beetje het enige wat het Orang Utan revalidatiecentrum Sepilok te bieden heeft.

Het regenwoud in Borneo is gelukkig een thuis voor veel meer beestjes dus gaan we de volgende dag naar een reservaat voor de Probiscus apen, die alleen hier voorkomen (ook wel bekend uit de WNF reclame). Onze chaffeur verteld ons dat ze als bijnaam 'dutch monkees' hebben, hij zal het wel uitleggen als we er eenmaal zijn. Dit reservaat is pas 3 jaar oud en er is goed nagedacht over de faciliteiten hier, vanuit een overdekt teras met een kopje koffie in de hand zien we de aapjes uit het bos komen naar de voederplaats. Het zijn wat eigenaardige beesten met een dikke buik en het mannetje heeft een joekel van een neus. 'Big nose, big body, dutch monkey' meldt de gids terwijl hij me lachend aankijkt. Ik doe mijn best me niet aangesproken te voelen...

Vanuit ons guesthouse in Sepilok boeken we een 2 daagse tour in Sakau, een ongerept stukje regenwoud dat bekend staat om de vele wilde dieren die vanuit een bootje bekeken kunnnen worden. Het avontuur begint al in de jeep, als we het asfalt verlaten en 2 uur lang door een soort modderbad heenploegen dat doet denken aan een bak half gesmolten chocoladeijs.
Onderweg passeren we enige gestrande lokalen, hun minibusje half verdronken aan de kant van de weg en zelf tot aan hun knieen in de blubber. Lang leve 4WD!
Heelhuids aangekomen bij het "resort" kijken we met verbazing naar het onderkomen van de komende avond. We slapen op de 2e verdieping van een houten gebouwtje waarvan de eerste verdieping een meter onder water staat. Deze architekt is nu waarschijnlijk bakker.
Ook de loopbrug naar het restaurant is overstroomd en op blote voetjes gokken we maar waar het pad is. Gelukkig hebben we het droog kunnen houden

De 2 boottochten zelf zijn gelukkig zeer de moeite waard. Vanuit het bootje zien we probiscus apen door de bomen springen, gevolgd door kleine makaken. Vele neushoornvogels vliegen over en sierlijke Egrets (soort witte reigers) scheren vlak over het water langs de boot. Een krokodil houdt ons in de gaten vanaf de wal en een klein hert verdwijnt snel in het bos als we te dicht bij komen.

Morgen gaan we maar weer een paar dagen op een eiland zitten om bij te komen van al dit moois. Vervelend, dat Borneo...

Verkeerde afslag

"Biefstuk"
"met champions en gebakken aardappels" is het antwoord.
"Patatje pinda zonder koriander"
"echte kaas"
"hmmm jij wel. Rode wijn"
"ja, lekker op de bank onder een dekentje"

Met nog16 dagen te gaan kijken we wel weer een beetje uit naar thuis en durven we te denken aan de dingen die we het afgelopen half jaar hebben moeten missen. Vreemd idee dat we binnenkort weer thuis zijn in dat koude Nederland.

Gelukkig zitten we voorlopig nog even in Maleisie, op dit ogenblik op Borneo. Nadat we Cambodja hebben verlaten konden we even genieten van de beschaving van Kuala Lumpur om 2 dagen later weer door te vliegen naar Kota Kinabalu op Borneo. Degene die denken dat ze op Borneo nog in leren lapjes achter kippen aan rennen komen bedrogen uit. Winkelcentra, westers eten, bioscoop en Starbucks, ze hebben het hier allemaal. In Kota Kinabalu hebben we ons een dagje op een onbewoond eiland laten afzetten om even te genieten van de rust en de zon. Helaas hadden 50 japanners hetzelfde idee... We zijn in ieder geval lekker rood krokant weer afgezet bij de haven.

De hoogste berg van Maleisie, Gunung Kinabalu, ligt iets verderop en het is een uitdaging om deze in 2 dagen te beklimmen. Omdat wij toch nog van de vakantie willen genieten hebben we dat dus niet gedaan, we hebben lekker rondgewandeld in het nationale park dat er omheen ligt en zijn vandaag per ongeluk beland in Sandakan beland. We wilden naar het Orang Oetang reservaat Sepilok maar hebben de afslag gemist. Whoops!
Hebben we morgen ook wat te doen. Gelukkig hebben ze hier wel Internet zodat we even dit berichtje kunnen plaatsen.

No discount

'Als je één tropisch strand hebt gezien, heb je ze allemaal gezien' is een veel gehoorde uitdrukking bij reizigers... Dat wil nog niet zeggen dat je er niet van kan genieten!
Op het strand van Sihanoukvile nemen we het er lekker van in grote relaxfautuils die in het zand staan. Het kan zo maar gebeuren dat je vanuit dezelfde luie stoel ontbijt, lunch en diner tot je neemt. De vele aaneengeschakelde restaurants zijn 's avonds feestelijk verlicht en de komvormige baai is een uitstekend decor voor een gezellige avond.

Het grote verschil met de andere tropiche stranden die wij tot nu toe bezocht hebben is de aanwezigheid van gehandicapte bedelaars. Het explosieve verleden van dit land zorgt nog steeds voor een vaste aanvoer van mensen die één of meerdere ledematen missen, zij hopen op dit drukbezochte strand nog een centje te kunnen verdienen.
Na 3 dagen relaxen hebben we de harde kern leren kennen en af en toe wat centjes toegestopt.

Er zijn 3 mannen zonder benen, die op handen en billen over het zand schuiven. Als je plotseling een plukje haar boven de tafel uit ziet steken heb je er één op visite.
Daarnaast lopen er 2 jongens rond zonder armen, die stilletjes naast je komen staan en dan met hun stompjes klappen. Klinkt waarschijnlijk vreemd, ziet er nog vreemder uit. Een jongen in een ligstoel die hij verrastte wilde vragen hoe het met hem ging en stak vragend zijn duim naar hem op. Een verbaasde blik was het enige antwoord.
De laatste groep bestaat uit 3 blinde zangers, die zich over het strand laten leiden en luidkeels eigen verzonnen teksten op bekende deuntjes brallen. Één laat zich leiden door zijn vrouw, een verstandige beslissing. De ander is vastgebonden aan een klein hondje met een trieste blik in zijn ogen. Dit kan te maken hebben met het emmertje dat hij de hele dag in zijn bek moet houden voor de fooien.
De laatste, onze favoriet, laat zich leiden door een meisje van een jaar of 4. In onze ogen een onverstandige beslissing, ééntje waar zij het in ieder geval niet mee eens is. Ze leidt hem genadeloos over bankjes en afstapjes, door een woud van parasollen en precies langs tafels en ligbedden waar geen mens zit. Daarnaast is ze zo snel dat je nauwelijks de kans hebt iets in zijn pet te doen.

Natuurlijk is ook het gebruikelijke leger masseuzes, manicures en fruitverkopers aanwezig, die je bijna met een stok van je af moet slaan. De kinderen die armbandjes verkopen hanteren allemaal hetzelde trucje. Als je niets wilt kopen, willen ze een spelletje 'boter, kaas en eieren' spelen. Als je verliest moet je natuurlijk iets kopen en als je (ondanks verwoedde pogingen om vals te spelen) toch wint druipen ze af met de opmerking 'You buy from me tomorrow and no discount!'. Gelukkig lachen ze erbij.

The one dollar haircut

Oke, Bangkok heeft niet geleverd wat we ervan verwacht hadden maar we laten ons er niet van weerhouden om van de rest van de vakantie te genieten. Even dachten we erover om een nieuwe dure camera te kopen, maar in verband met het ontbreken van een wereldwijde garantie hebben we gekozen voor een compact camera van een lager prijsniveau, de canon ixus 65. Hopelijk kunnen we dus nog wat mooie plaatjes vastleggen op onze resterende bestemmingen.

Om Bangkok te kunnen verlaten hebben we gebruik gemaakt van onze favoriete luchtbusmaatschappij Airasia. Wederom in het gezelschap van Nikki en JJ hebben we gekozen voor Cambodja, met als hoogtepunt de magnifieke tempels van Ankor Wat.

Eenmaal in het vliegtuig worden we onaangenaam verrast. Naast ons zit een groepje van 7 moslimmannen in vol ornaat, met jurkjes, baardjes en mutsjes. Tijdens het opstijgen wordt er fanatiek gebid en in de koran gebladerd. Inge en ik hebben onze pas verworven vliegangst net weer onder controle en nu dit. We zeggen hierover niets tegen elkaar maar denken hetzelfde "shiiiiiit!". Vlak nadat het lampje van de gordels uit is haast de opperbaard zich naar het toilet, op de voet gevolgd door een ander uit zijn groepje. De anderen bladeren nog steeds door de koran. Ik zie al voor me hoe ze, samengeperst in het kleine vliegtuigtoiletje, snode plannen ten uitvoer brengen. We zijn pas gerustgesteld als we doorhebben dan er eentje glimlachend aannkomstkaarten en visumaanvragen voor de hele groep zit in te vullen. Ze willen net zo graag landen als wij...

Achteraf blijken Nikki en JJ net zo in de rats te hebben gezeten als wij, allemaal door onze eigen vooroordelen. Een baard maakt nog geen terrorist zullen we maar zeggen.

En dan Cambodja...

Na onze aankomst in Phnom Penm zoeken Inge en ik het guesthouse 'Okay' op waar zij met Els ook heeft geslapen. Ze heeft hier een stukje van haar backpack achter heeft moeten laten dat vast zat tussen een trapleuning en als we naar onze kamer lopen fladdert het stukje riem nog vrolijk in de wind. Het guesthouse doet zijn naam eer aan met een nette kamer en een relaxed restaurantje waar constant films gedraaid worden en het bier goedkoop is.

Die avond zoeken we Nikki en JJ op, die aan de andere kant van de stad zitten. Na samen te hebben gegeten wandelen we door de straten tot we een kapperzaak tegenkomen en ik me herinner dat mijn wilde haardos (alle 10) wel weer aan een scheerbeurtje toe is.
Het vrolijke meisje verteld ons dat het 3 dollar kost, maar dat de kapster er niet is.
Net als we de tent uit willen lopen vraagt JJ "How much if we do it ourselves?"
Het meisje kijkt hem verbaasd aan en denkt even na.
"One dollar" is het antwoord.
Met een grote glimlach die ik niet vertrouw draait JJ zich naar me om en zegt "I'll do it..."
"No, thank you" zeg ik terwijl ik Inge snel de tondeuze in haar handen druk.
Na een klein kwartiertje ben ik weer voorzien van een kort kopje en heeft Inge veel complimenten en verbaasde blikken ontvangen. Blanke kapsters komen hier niet heel veel voor.

In Phnom Penh hebben we vandaag "The killing fields" en soort museum bezocht over de volkerenmoord die hier heeft plaatsgevonden tijdens het bewind van de "Khmer Rouge". Geen gemiddeld vrolijk toeristenuitje, maar iets dat je wel gezien moet hebben aangezien dit deel van de geschiedenis nog steeds veel invloed heeft. De avond ervoor draaide ze in het guesthouse de film "The killing fields" over deze periode. We zaten naast een bewaker van een jaar of 50 die het allemaal had meegemaakt. We vroegen onszelf af hoe vaak hij deze film al niet had gezien, waarschijnlijk draaien ze hem elke week wel een paar keer. Je zou denken dat je aan dat soort ellende niet al te vaak herinnerd wilt worden.
Aan het eind van de film pakte hij een paar zakdoekjes en depte zijn ogen...