Een jarige!!

Eergisteren belde we pa op om hem alvast te feliciteren met zijn verjaardag van gisteren, terwijl hij eigenlijk vandaag jarig is....

Na 33 jaar weet ik dus nog steeds niet wanneer hij precies jarig is maar eigenlijk is het de schuld van Inge want vrouwen zijn veel beter in datums en zo.

Alsnog van harte gefeliciteerd paps, en van de zomer maken we er een leuk feestje van!

(Uit eerbied voor grijze haren die ik zelf ook steeds meer begin te krijgen wordt de leeftijd hier niet vermeld)

Dutch monkees

Sierlijk komt mamma orang utan aanzweven door de bossen, met een kleintje aan haar zij. Ze gaat op het platform zitten, grijpt een tros bananen die daar door de verzorgers zijn achtergelaten en peuzelt ze handig op uit de schil. Een kleine makaak die zo'n snack ook wel ziet zitten komt iets te dichtbij en het blijkt dat orang utans niet altijd lieve aapjes zijn. Ze grijpt hem hardhandig en we horen hem gillen. Met een soepele beweging gooit ze hem van het 3 meter hoge voederplatform af en we zien hem in de bosjes beneden verdwijnen.
Een klein kwartier lang kunnen we genieten van een groepje orang utans dat zich uitleeft op bananen en voor ze weer sierlijk terug het oerwoud inzweven. Samen met een film van de BBC is dit zo'n beetje het enige wat het Orang Utan revalidatiecentrum Sepilok te bieden heeft.

Het regenwoud in Borneo is gelukkig een thuis voor veel meer beestjes dus gaan we de volgende dag naar een reservaat voor de Probiscus apen, die alleen hier voorkomen (ook wel bekend uit de WNF reclame). Onze chaffeur verteld ons dat ze als bijnaam 'dutch monkees' hebben, hij zal het wel uitleggen als we er eenmaal zijn. Dit reservaat is pas 3 jaar oud en er is goed nagedacht over de faciliteiten hier, vanuit een overdekt teras met een kopje koffie in de hand zien we de aapjes uit het bos komen naar de voederplaats. Het zijn wat eigenaardige beesten met een dikke buik en het mannetje heeft een joekel van een neus. 'Big nose, big body, dutch monkey' meldt de gids terwijl hij me lachend aankijkt. Ik doe mijn best me niet aangesproken te voelen...

Vanuit ons guesthouse in Sepilok boeken we een 2 daagse tour in Sakau, een ongerept stukje regenwoud dat bekend staat om de vele wilde dieren die vanuit een bootje bekeken kunnnen worden. Het avontuur begint al in de jeep, als we het asfalt verlaten en 2 uur lang door een soort modderbad heenploegen dat doet denken aan een bak half gesmolten chocoladeijs.
Onderweg passeren we enige gestrande lokalen, hun minibusje half verdronken aan de kant van de weg en zelf tot aan hun knieen in de blubber. Lang leve 4WD!
Heelhuids aangekomen bij het "resort" kijken we met verbazing naar het onderkomen van de komende avond. We slapen op de 2e verdieping van een houten gebouwtje waarvan de eerste verdieping een meter onder water staat. Deze architekt is nu waarschijnlijk bakker.
Ook de loopbrug naar het restaurant is overstroomd en op blote voetjes gokken we maar waar het pad is. Gelukkig hebben we het droog kunnen houden

De 2 boottochten zelf zijn gelukkig zeer de moeite waard. Vanuit het bootje zien we probiscus apen door de bomen springen, gevolgd door kleine makaken. Vele neushoornvogels vliegen over en sierlijke Egrets (soort witte reigers) scheren vlak over het water langs de boot. Een krokodil houdt ons in de gaten vanaf de wal en een klein hert verdwijnt snel in het bos als we te dicht bij komen.

Morgen gaan we maar weer een paar dagen op een eiland zitten om bij te komen van al dit moois. Vervelend, dat Borneo...

Verkeerde afslag

"Biefstuk"
"met champions en gebakken aardappels" is het antwoord.
"Patatje pinda zonder koriander"
"echte kaas"
"hmmm jij wel. Rode wijn"
"ja, lekker op de bank onder een dekentje"

Met nog16 dagen te gaan kijken we wel weer een beetje uit naar thuis en durven we te denken aan de dingen die we het afgelopen half jaar hebben moeten missen. Vreemd idee dat we binnenkort weer thuis zijn in dat koude Nederland.

Gelukkig zitten we voorlopig nog even in Maleisie, op dit ogenblik op Borneo. Nadat we Cambodja hebben verlaten konden we even genieten van de beschaving van Kuala Lumpur om 2 dagen later weer door te vliegen naar Kota Kinabalu op Borneo. Degene die denken dat ze op Borneo nog in leren lapjes achter kippen aan rennen komen bedrogen uit. Winkelcentra, westers eten, bioscoop en Starbucks, ze hebben het hier allemaal. In Kota Kinabalu hebben we ons een dagje op een onbewoond eiland laten afzetten om even te genieten van de rust en de zon. Helaas hadden 50 japanners hetzelfde idee... We zijn in ieder geval lekker rood krokant weer afgezet bij de haven.

De hoogste berg van Maleisie, Gunung Kinabalu, ligt iets verderop en het is een uitdaging om deze in 2 dagen te beklimmen. Omdat wij toch nog van de vakantie willen genieten hebben we dat dus niet gedaan, we hebben lekker rondgewandeld in het nationale park dat er omheen ligt en zijn vandaag per ongeluk beland in Sandakan beland. We wilden naar het Orang Oetang reservaat Sepilok maar hebben de afslag gemist. Whoops!
Hebben we morgen ook wat te doen. Gelukkig hebben ze hier wel Internet zodat we even dit berichtje kunnen plaatsen.

No discount

'Als je één tropisch strand hebt gezien, heb je ze allemaal gezien' is een veel gehoorde uitdrukking bij reizigers... Dat wil nog niet zeggen dat je er niet van kan genieten!
Op het strand van Sihanoukvile nemen we het er lekker van in grote relaxfautuils die in het zand staan. Het kan zo maar gebeuren dat je vanuit dezelfde luie stoel ontbijt, lunch en diner tot je neemt. De vele aaneengeschakelde restaurants zijn 's avonds feestelijk verlicht en de komvormige baai is een uitstekend decor voor een gezellige avond.

Het grote verschil met de andere tropiche stranden die wij tot nu toe bezocht hebben is de aanwezigheid van gehandicapte bedelaars. Het explosieve verleden van dit land zorgt nog steeds voor een vaste aanvoer van mensen die één of meerdere ledematen missen, zij hopen op dit drukbezochte strand nog een centje te kunnen verdienen.
Na 3 dagen relaxen hebben we de harde kern leren kennen en af en toe wat centjes toegestopt.

Er zijn 3 mannen zonder benen, die op handen en billen over het zand schuiven. Als je plotseling een plukje haar boven de tafel uit ziet steken heb je er één op visite.
Daarnaast lopen er 2 jongens rond zonder armen, die stilletjes naast je komen staan en dan met hun stompjes klappen. Klinkt waarschijnlijk vreemd, ziet er nog vreemder uit. Een jongen in een ligstoel die hij verrastte wilde vragen hoe het met hem ging en stak vragend zijn duim naar hem op. Een verbaasde blik was het enige antwoord.
De laatste groep bestaat uit 3 blinde zangers, die zich over het strand laten leiden en luidkeels eigen verzonnen teksten op bekende deuntjes brallen. Één laat zich leiden door zijn vrouw, een verstandige beslissing. De ander is vastgebonden aan een klein hondje met een trieste blik in zijn ogen. Dit kan te maken hebben met het emmertje dat hij de hele dag in zijn bek moet houden voor de fooien.
De laatste, onze favoriet, laat zich leiden door een meisje van een jaar of 4. In onze ogen een onverstandige beslissing, ééntje waar zij het in ieder geval niet mee eens is. Ze leidt hem genadeloos over bankjes en afstapjes, door een woud van parasollen en precies langs tafels en ligbedden waar geen mens zit. Daarnaast is ze zo snel dat je nauwelijks de kans hebt iets in zijn pet te doen.

Natuurlijk is ook het gebruikelijke leger masseuzes, manicures en fruitverkopers aanwezig, die je bijna met een stok van je af moet slaan. De kinderen die armbandjes verkopen hanteren allemaal hetzelde trucje. Als je niets wilt kopen, willen ze een spelletje 'boter, kaas en eieren' spelen. Als je verliest moet je natuurlijk iets kopen en als je (ondanks verwoedde pogingen om vals te spelen) toch wint druipen ze af met de opmerking 'You buy from me tomorrow and no discount!'. Gelukkig lachen ze erbij.

The one dollar haircut

Oke, Bangkok heeft niet geleverd wat we ervan verwacht hadden maar we laten ons er niet van weerhouden om van de rest van de vakantie te genieten. Even dachten we erover om een nieuwe dure camera te kopen, maar in verband met het ontbreken van een wereldwijde garantie hebben we gekozen voor een compact camera van een lager prijsniveau, de canon ixus 65. Hopelijk kunnen we dus nog wat mooie plaatjes vastleggen op onze resterende bestemmingen.

Om Bangkok te kunnen verlaten hebben we gebruik gemaakt van onze favoriete luchtbusmaatschappij Airasia. Wederom in het gezelschap van Nikki en JJ hebben we gekozen voor Cambodja, met als hoogtepunt de magnifieke tempels van Ankor Wat.

Eenmaal in het vliegtuig worden we onaangenaam verrast. Naast ons zit een groepje van 7 moslimmannen in vol ornaat, met jurkjes, baardjes en mutsjes. Tijdens het opstijgen wordt er fanatiek gebid en in de koran gebladerd. Inge en ik hebben onze pas verworven vliegangst net weer onder controle en nu dit. We zeggen hierover niets tegen elkaar maar denken hetzelfde "shiiiiiit!". Vlak nadat het lampje van de gordels uit is haast de opperbaard zich naar het toilet, op de voet gevolgd door een ander uit zijn groepje. De anderen bladeren nog steeds door de koran. Ik zie al voor me hoe ze, samengeperst in het kleine vliegtuigtoiletje, snode plannen ten uitvoer brengen. We zijn pas gerustgesteld als we doorhebben dan er eentje glimlachend aannkomstkaarten en visumaanvragen voor de hele groep zit in te vullen. Ze willen net zo graag landen als wij...

Achteraf blijken Nikki en JJ net zo in de rats te hebben gezeten als wij, allemaal door onze eigen vooroordelen. Een baard maakt nog geen terrorist zullen we maar zeggen.

En dan Cambodja...

Na onze aankomst in Phnom Penm zoeken Inge en ik het guesthouse 'Okay' op waar zij met Els ook heeft geslapen. Ze heeft hier een stukje van haar backpack achter heeft moeten laten dat vast zat tussen een trapleuning en als we naar onze kamer lopen fladdert het stukje riem nog vrolijk in de wind. Het guesthouse doet zijn naam eer aan met een nette kamer en een relaxed restaurantje waar constant films gedraaid worden en het bier goedkoop is.

Die avond zoeken we Nikki en JJ op, die aan de andere kant van de stad zitten. Na samen te hebben gegeten wandelen we door de straten tot we een kapperzaak tegenkomen en ik me herinner dat mijn wilde haardos (alle 10) wel weer aan een scheerbeurtje toe is.
Het vrolijke meisje verteld ons dat het 3 dollar kost, maar dat de kapster er niet is.
Net als we de tent uit willen lopen vraagt JJ "How much if we do it ourselves?"
Het meisje kijkt hem verbaasd aan en denkt even na.
"One dollar" is het antwoord.
Met een grote glimlach die ik niet vertrouw draait JJ zich naar me om en zegt "I'll do it..."
"No, thank you" zeg ik terwijl ik Inge snel de tondeuze in haar handen druk.
Na een klein kwartiertje ben ik weer voorzien van een kort kopje en heeft Inge veel complimenten en verbaasde blikken ontvangen. Blanke kapsters komen hier niet heel veel voor.

In Phnom Penh hebben we vandaag "The killing fields" en soort museum bezocht over de volkerenmoord die hier heeft plaatsgevonden tijdens het bewind van de "Khmer Rouge". Geen gemiddeld vrolijk toeristenuitje, maar iets dat je wel gezien moet hebben aangezien dit deel van de geschiedenis nog steeds veel invloed heeft. De avond ervoor draaide ze in het guesthouse de film "The killing fields" over deze periode. We zaten naast een bewaker van een jaar of 50 die het allemaal had meegemaakt. We vroegen onszelf af hoe vaak hij deze film al niet had gezien, waarschijnlijk draaien ze hem elke week wel een paar keer. Je zou denken dat je aan dat soort ellende niet al te vaak herinnerd wilt worden.
Aan het eind van de film pakte hij een paar zakdoekjes en depte zijn ogen...

Sawadee Bi Mai!

Oftewel een gelukkig nieuwjaar aan u allen toegewenst en bedankt voor de sms-jes om ons het beste te wensen!

Helaas heeft het niet echt geholpen... Ons oud en nieuw is helaas in de soep gelopen en draait uit op een behoorlijk duur uitje.

Het idee was om ons te mengen in het feestgedruis van lokalen en toeristen in een grote winkelstraat met kroegen. 1 van de 7 bommen van gisterenavond zette daar een streep door, de lokale autoriteiten hadden alle festiviteiten afgelast. Daarna hebben we ervoor gekozen om bij ons hostel suk11 met de andere gasten en het personeel een feestje te bouwen. Dit was heel erg gezellig totdat we even ons geadopteerde kindje uit het oog verloren, voor het eerst in 4 maanden. Een minuutje was voldoende om onze hooggewaardeerde camera (en nieuwe lens) van eigenaar te laten verwisselen. Een ongetalenteerde Thai mishandelt nu de EOS...

We kunnen jullie dus geen foto's laten zien van oud en nieuw en aangezien Inge's compact camera het vorige maand ook heeft begeven zitten we nu zonder.

We hopen dat jullie nieuwe jaar beter is begonnen dan dat van ons.

Maar niet getreurd, waarschijnlijk halen we binnenkort een nieuwe om jullie opnieuw te kunnen voorzien van blikken in Azie.